Nie pominąłem żadnego z nich.
Ani trochę.
Greg też to zauważył.
Pewnego wieczoru siedzieliśmy na tylnym patio, obserwując burzę nadciągającą nad panoramę miasta. Ciemne chmury przesuwały się po horyzoncie. W oddali błyskały błyskawice. Zapach deszczu unosił się w ciepłym powietrzu.
Greg wpatrywał się w swoją filiżankę z kawą.
„Wydajesz się szczęśliwszy.”
Rozważałem to.
„Szczęśliwszy to nie jest właściwe słowo.”
„Co to jest?”
Zastanowiłem się przez chwilę.
“Zapalniczka.”
Powoli skinął głową, jakby rozumiał.
Być może tak.
Greg ze swojej strony zaczął chodzić na terapię nie dlatego, że ja tego wymagałam, ale dlatego, że on o to prosił.
To miało znaczenie.
Pierwsze kilka sesji najwyraźniej nie było zbyt przyjemne. Wiem, bo wracał do domu wyglądając jak człowiek, który spędził godzinę kłócąc się z lustrem.
Pewnej nocy usiadł naprzeciwko mnie przy stole w jadalni.
„Dziś czegoś się nauczyłem.”
„Ojej.”
Uśmiechnął się lekko.
„Wygląda na to, że mam zwyczaj robienia wszystkiego pośród siebie”.
Podniosłem brwi.
“Najwyraźniej.”
On się zaśmiał.
„Masz rację.”
Potem jego wyraz twarzy stał się poważny.
„Naprawdę nie widziałem, co robię”.
Uwierzyłem mu.
To była skomplikowana część.
Uwierzyłem mu.
Greg nie miał zamiaru mnie wymazać. Nie obudził się pewnego ranka i nie postanowił wstydzić się swojej żony.
Stało się to stopniowo.
Sukces. Ego. Niepewność. Duma. Drobne kompromisy. Drobne zaniedbania.
Cal po calu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
