To imię zawisło między nami. Twarz Desmonda zmieniła się wtedy nie w żal, lecz w cichą, zdyscyplinowaną i przerażającą wściekłość. „Mój ojciec to przechwycił?”

Odpowiedziało mu milczenie Katherine. Poczułem chłód w całym ciele, bo przez miesiące po porodzie część mnie nienawidziła Desmonda jeszcze bardziej, bo ignorował mój list. Teraz blizna pękła i choć nie uwolniła go od winy, zmieniła kształt rany. Oliver zaczął się wiercić, a ja posadziłem go obok Sophie.

„Mówisz mi” – powiedziałem powoli – „że jego ojciec wiedział, że ma dzieci?”

Katherine skrzywiła się. „Alistair uważał, że najlepiej będzie załatwić to prywatnie”.

„Prywatnie?” powtórzyłem.

“Materialnie.”

Prawie się uśmiechnąłem. „Zabawne, nie dostałem ani centa”.

Desmond spojrzał na Martina, którego mina potwierdziła kolejny cios, zanim się odezwał. „Zaufanie zostało ustanowione”.

Nie mogłem oddychać. „Dla kogo?”

Martin zacisnął szczękę. „Dla dzieci”.

Spojrzałam na niego. „Nie”.

„Tak” – powiedział cicho Martin.

„Nie” – powtórzyłem, bo to było jedyne słowo, jakie mi zostało. „Wiem”.

„Nie, jeśli nigdy nie zostało to ujawnione”.

Desmond wyglądał morderczo. Katherine straciła opanowanie. „Alistair chronił rodzinę”.

„Od moich dzieci?” zapytał Desmond.

„Ze skandalu” – odkrzyknęła. „Z niestabilności. Z kobiety, która mogła ich użyć, żeby zabrać połowę wszystkiego, co zbudowałeś”.

Zrobiłem krok naprzód, zanim zdałem sobie sprawę, że się ruszyłem. Desmond stanął między nami równie szybko, nie po to, by chronić Katherine, ale żeby uniemożliwić mi zrobienie czegoś na lotnisku, czego będę żałował.

„Nie masz pojęcia, co zbudowałam” – powiedziałam drżącym głosem. „Zbudowałam życie z niczego, podczas gdy on zniknął w swoim idealnym. Wykarmiłam troje dzieci o drugiej w nocy i sprzedałam bransoletkę babci, żeby zapłacić rachunek za leczenie. Nie waż się stać tu z pieniędzmi większymi niż ja zarabiam w ciągu roku i mówić mi, do czego wykorzystałam moje dzieci”.

Twarz Katherine poczerwieniała, ale Desmond nie odwrócił ode mnie wzroku. Z każdym słowem coś w nim zdawało się słabnąć. „Nie wiedziałem” – powiedział, ale tym razem zabrzmiało to mniej jak obrona, a bardziej jak wyznanie.

„Nie” – powiedziałem. „Nie zrobiłeś tego. I na początku to był twój wybór”.

Wzdrygnął się. Dobrze. Zanim ktokolwiek zdążył się odezwać, Martin zerknął przez ramię. „Pan Frost nadchodzi”.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!