“Ja wiem.”
“Ona się boi , gdy rozlega się grzmot .”
Marcus zrobił pauzę.
Potem powiedział : „Rozumiem . Zabierzmy cię do domu , do niej”.
Zespół ostrożnie podniósł metalową ramę i uwolnił nogę Andrew .
Każdy ruch był trudny.
Woda tryskała im do butów.
Błoto ograniczało widoczność.
Kapitan kilkakrotnie nakazywał załodze zatrzymanie się , aby mogła ponownie ocenić stan konstrukcji .
W końcu udało się uwolnić uwięzioną nogę .
Andrzej krzyknął .
Marcus podtrzymywał górną część jego ciała , podczas gdy drugi ratownik zajął pozycję .
Przez wąski otwór wprowadzono nosze ratunkowe .
Następnie, podejmując skoordynowane wysiłki , zespół zaczął kierować Andrew w stronę światła dziennego.
Natalie stała na zewnątrz i obserwowała.
Na kilka przerażających chwil ruch ustał .
Ratownik poprawił położenie noszy .
Inny usunął luźne śmieci.
Wtedy Marcus zawołał z wnętrza.
“Wypadanie !”
Wyłoniła się pierwsza część noszy .
Następnie ramiona Andrzeja .
Potem jego twarz.
Blady, wyczerpany i pokryty błotem .
Natalie poczuła, że jej oczy napełniają się łzami .
Załoga ratunkowa wyniosła go na równy teren , gdzie ratownicy medyczni natychmiast rozpoczęli jego udzielanie pomocy.
Owinęli go w koce termiczne , ocenili jego obrażenia i przygotowali do transportu .
Andrzej z trudem podniósł głowę .
“Oficer…”
Natalie stanęła obok niego.
“Jestem tutaj.”
“Czy ona jadła?”
To pytanie niemal ją zgubiło .
„Andrew, ona otrzymuje opiekę medyczną ”.
„Czy ktoś dał jej jedzenie?”
„Jej lekarze się nią opiekują . Ty też potrzebujesz pomocy medycznej ”.
Zamknął oczy .
“Ona lubi naleśniki.”
Natalie przez chwilę trzymała go za rękę .
„Kiedy oboje wyzdrowiejecie , znów będziesz mógł jej zrobić naleśniki .”
Na jego twarzy pojawił się delikatny wyraz .
Nie do końca uśmiech .
Ale coś blisko.
Następnie ratownicy medyczni przenieśli go do karetki .
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
