Druga trasa jest dłuższa , ale przebiega przez obszary , gdzie unoszące się powietrze zapewnia siłę nośną i gdzie można znaleźć odpowiednie miejsca do jedzenia i odpoczynku .
W przypadku dużego , szybującego ptaka dłuższa trasa może być czasami bardziej ekonomiczna .
Orły i inne szybujące ptaki drapieżne są szczególnie podatne na wpływ atmosfery .
Zamiast polegać wyłącznie na ciągłych uderzeniach skrzydeł, wiele z tych ptaków wykorzystuje naturalne prądy powietrza , aby utrzymać się w powietrzu.
Ciepłe powietrze unoszące się z ziemi może tworzyć kolumny zwane prądami termicznymi .
Gdy orzeł go znajdzie , może zatoczyć koło w górę, nabierając wysokości i oszczędzając energię. Gdy znajdzie się wystarczająco wysoko, może szybować do przodu , aż pojawi się inny , przydatny prąd .
W regionach górskich wiatr uderzający w zbocze może również powodować wznoszenie się powietrza.
Zjawisko to , znane jako siła nośna orograficzna , stanowi dla ptaków szybujących kolejną okazję do osiągnięcia lub utrzymania wysokości.
Te niewidoczne cechy atmosfery pomagają wyjaśnić , dlaczego trasy migracji orłów mogą różnić się od ścieżek , które ludzie wybierają , patrząc na mapę .
Badania naukowe migrujących orłów przednich wykazały , że ptaki te dostosowują wykorzystanie siły nośnej termicznej i siły unoszącej się na stokach do zmieniających się warunków wietrznych .
W badaniu wzięło udział dziesięć śledzonych orłów przednich , przez dwadzieścia lat nie monitorowano ani jednego ptaka , a wyniki dostarczyły dowodów na bardzo responsywne zachowanie w locie .
Ważną lekcją jest to , że ptaki nie podróżują w środowisku biernym .
Atmosfera jest w ciągłym ruchu.
A ptak szybujący z odpowiednimi umiejętnościami musi odpowiedzieć na ten ruch.
Trasa , która z ziemi wydaje się okrężna, może mieć sens , gdy spojrzymy na nią z perspektywy warunków panujących w czasie lotu.
Mapowanie całego cyklu lotu
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
