„Dlatego stworzyłem nieodwołalny fundusz powierniczy.”
Julian pochylił się bliżej kamery.
„Przeniosłem na ciebie wszystkie posiadane przeze mnie akcje z prawem głosu, Eleno. Dopóki Leo nie skończy osiemnastu lat, masz pełne prawo weta w sprawie Sterling Corporation”.
Wpatrywałem się w ekran.
„Bez twojego podpisu nie mogą sprzedać portów. Nie mogą zlikwidować nieruchomości. Nie mogą przelać wystarczającej ilości pieniędzy, żeby pokryć to, co zrobili”.
Wtedy Julian dał mi ostrzeżenie, którego nigdy nie zapomnę.
„Jeśli coś mi się stanie, nie ufaj mojej rodzinie”.
Przełknął ślinę.
„Nie mój brat. Nie moje ciotki. Nawet nie mój ojciec.”
Poczułem się chory.
„Mój ojciec wie, co się stało, Eleno. Ale boi się, że ujawnienie mojego brata zniszczy nazwisko Sterling”.
Potem Julian wspomniał o pewnej osobie.
„Jest tylko jeden człowiek, któremu możesz zaufać.”
Przestałem oddychać.
„Marcus Vance. Mój były szef ochrony korporacyjnej”.
Julian wyjaśnił, że Marcus pomagał mu w śledztwie dotyczącym zaginionych pieniędzy.
Ale gdy brat Juliana dowiedział się, co robią, Marcus był zmuszony się ukrywać.
„Jeśli Marcus kiedykolwiek do ciebie dotrze”, powiedział Julian, „posłuchaj go”.
Ekran zrobił się czarny.
Siedziałem zupełnie nieruchomo.
Potem spojrzałem w stronę biurka.
Szara chusteczka leżała obok notatników Juliana.
Marcus Vance.
Nieznajomy w autobusie.
Zanim zdążyłem cokolwiek przetworzyć, klamka w drzwiach biura poruszyła się.
Zamknąłem laptopa z trzaskiem.
Złapałem pendrive’a i wrzuciłem go do torby.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
