Przeczytanie listu było dla mnie jak otwarcie drzwi, a miałam już drzwi, których nie mogłam zamknąć.
Wrzuciłam go do zlewu i podpaliłam róg zapałką z pudełka zapałek ze sklepu.
***
Tego samego dnia ukryłem nad lodówką małą, starą kamerę.
W sobotę rano, kiedy wróciłem z pracy, śniadanie już na mnie czekało. Sprawdziłem nagranie.
Ktoś odłączył kamerę i usunął cały materiał filmowy.
Wrzuciłem go do zlewu.
Przyglądałem się temu przez chwilę, a potem zadzwoniłem, że jestem chory. Nie byłem już tylko zdezorientowany. Byłem przestraszony.
***
Tej nocy schowałem się w ciemnościach w wnęce na korytarzu naprzeciwko moich drzwi i czekałem.
Tuż po wschodzie słońca ktoś cicho otworzył moje drzwi wejściowe. Z przerażeniem patrzyłem, jak młody mężczyzna wkracza do mojego pola widzenia z papierową torbą na zakupy przypiętą do biodra.
Następnie wyszedłem, trzymając w ręku kij baseballowy, i zapaliłem światło.
“Nie ruszaj się!”
Schowałem się w wnęce na korytarzu.
Zamarł. Torba zsunęła mu się z ramienia i uderzyła go o klatkę piersiową.
Gdy się odwrócił, moje kolana niemal odmówiły mi posłuszeństwa!
Ten młody człowiek miał oczy Bobby’ego! Miał usta mojej matki! Krzyczałem!
Wypowiedział moje imię cicho, jak gdyby to słowo ćwiczył od tygodni.
„Przepraszam” – powiedział młody mężczyzna. „Ćwiczyłem pukanie i po prostu nie dałem rady”.
Chwyciłem się framugi drzwi.
Kolana mi się prawie odmówiły posłuszeństwa!
„Wpuszczenie się do mieszkania kobiety na tydzień nie jest mądrym posunięciem”.
Nawet nie drgnął.
„Myślałem, że śniadanie jest łagodniejsze niż pukanie. Myślałem, że jeśli zapukam, zatrzaśniesz drzwi, zanim zdążę cokolwiek powiedzieć”.
„No cóż, i tak mnie wystraszyłeś!”
“Ja wiem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
