Ale nie celował w Claire.
Wycelował w Victora.
Przez sekundę nikt nie oddychał.
Wtedy Kline powiedział: „Nie będę już twoim chłopcem na posyłki”.
Victor spojrzał na niego. „Ty idioto.”
Ręka Kline’a zadrżała. „Ta księga wieczysta mnie zamknie. Chcę oryginał i pieniądze, które mi obiecałeś”.
Nagle w ukrytej słuchawce Daniela rozległ się głos Madison: „Danielu, mamy ruch. Utrzymaj pozycję”.
Ale Kline już ruszył do ataku.
W pokoju zapanował chaos.
Victor złapał Claire. Daniel uderzył Kline’a w ramię. Pistolet wystrzelił, roztrzaskując jedno z luster. Claire krzyknęła, gdy szkło posypało się na nią niczym srebrny lód.
Za rozbitym lustrem nie było ściany.
Było to wąskie przejście służbowe.
Claire zobaczyła to pierwsza.
Pokój bez drzwi miał ukryte wyjście.
Wbiła łokieć w żebra Victora i uciekła.
Daniel podążył za nim, podnosząc pistolet Kline’a z podłogi. Victor krzyknął za nimi. Gdzieś nad nimi rozległ się dźwięk alarmu.
Claire wpadła do korytarza i zderzyła się z Madison.
„Gdzie jest Ethan?” – wykrztusiła Claire.
Twarz Madison się zmieniła.
Krew Claire zamarzła.
„Był z agentem Rossem” – powiedział Madison.
Daniel złapał ją za ramię. „Gdzie jest mój syn?”
Zadzwonił telefon Madison.
Odpowiedziała na głośniku.
Usłyszał cichy i drżący głos Ethana.
“Mama?”
Kolana Claire prawie się ugięły. „Kochanie, gdzie jesteś?”
Mężczyzna cicho się zaśmiał.
Kline.
Ale Kline był za nimi i leżał zakrwawiony na podłodze.
Daniel zbladł.
Głos w telefonie powiedział: „Zły Kline”.
Madison szepnęła: „Nie”.
Daniel wpatrywał się w telefon.
„Kto to jest?”
Mężczyzna znów się roześmiał. „Brat, którego nikt nie sprawdził”.
Myśli Claire krążyły w kółko.
Elias Kline miał bliźniaczkę.
Mężczyzna w holu. Mężczyzna na korytarzu. Mężczyzna, który porwał Ethana.
Nie Elias.
„Przyjedźcie tu, do Pier 19, prawdziwą jazdą” – powiedział głos. „Przyjedźcie sami, pani Whitaker. Albo wasz syn dowie się, jak głęboka jest woda w Miami”.
Linia się urwała.
Na jedną straszną chwilę pokój rozpłynął się wokół Claire.
Wtedy Daniel chwycił ją za ramiona.
„Odzyskujemy go.”
Claire spojrzała w oczy mężczyzny, którego pochowała, i zobaczyła coś, czego się nie spodziewała.
Nie mąż, który odszedł.
Nie, to nie duch w samolocie.
Ojciec gotowy rozwalić noc.
CZĘŚĆ 8 — Ostatnie drzwi do domu
Molo 19 znajdowało się na skraju miasta niczym zapomniana blizna.
Księżyc wisiał nisko nad czarną wodą. Łodzie skrzypiały w swoich pomostach. W oddali muzyka z Klubu Maribel wciąż pulsowała cicho, jakby inny świat świętował, podczas gdy świat Claire balansował na nożu.
Claire spacerowała sama po molo, mając prawdziwy mikronapęd ukryty w dłoni.
Przynajmniej wyglądała na samotną.
Daniel poruszał się pod dokiem w piance, kierując się sygnałem Madisona. Agenci federalni w milczeniu otoczyli marinę. Victor Hale był w areszcie, krzycząc w drogi dywan. Elias Kline w panice przyznał się do wszystkiego, co mógł, by zniszczyć połowę stacji.
Ale to nie miało znaczenia.
Liczył się tylko Ethan.
Na końcu mola stał drugi Kline.
Madison odkryła, że nazywał się Marcus. Zwolniony z pracy prywatny ochroniarz. Duch związany z duchem.
Trzymał Ethana przed sobą.
Twarz Ethana była blada, ale nie płakał. Na widok Claire usta mu drżały.
“Mama.”
„Jestem tutaj” – powiedziała Claire, zmuszając się do spokojnego tonu. „Patrz na mnie, nie na niego”.
Marcus uśmiechnął się. „Jedź.”
Claire podniosła go.
„Pozwól mu iść pierwszemu.”
Zaśmiał się. „Myślisz, że negocjuję z wdowami?”
Claire podeszła bliżej.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
