Ktoś zapłacił, żeby Ethan nigdy nie skończył dziesięciu lat.
Ethan płakał teraz cicho, ze złością, wycierając twarz obiema rękami.
„Mamo” – powiedział. „Co to znaczy?”
Claire kucała przed nim za śmietnikiem, w którym unosił się zapach tektury i deszczówki.
“Nie wiem.”
„Czy tata jest zły?”
Spojrzała na syna. Jego oczy były oczami Daniela. To zawsze ją pocieszało. Teraz ją przerażało.
„Nie wiem” – powiedziała ponownie.
Ethan przełknął ślinę. „Idziemy na policję?”
Claire wyjęła telefon.
Zanim zdążyła poszukać stacji, ekran zaświecił się, informując o połączeniu przychodzącym.
NIEZNANY NUMER.
Prawie pozwoliła mu zadzwonić.
Potem odpowiedziała.
Odezwał się kobiecy głos.
„Claire Whitaker?”
Dłoń Claire zacisnęła się na telefonie. „Kto to?”
„Nazywam się detektyw Sofia Marquez. Pani i pani syn jesteście w bezpośrednim niebezpieczeństwie. Proszę nie udawać się na komisariat.”
Claire przestała oddychać.
Uliczka zdawała się zwężać wokół niej.
„Ale Daniel powiedział…”
„Wiem, co powiedział Daniel” – wtrąciła kobieta. „On próbuje cię wysłać gdzieś, gdzie oni kontrolują”.
Claire spojrzała w stronę ulicy.
Czarny SUV powoli przejechał obok wylotu alejki.
Ethan przycisnął się do jej boku.
Detektyw Marquez kontynuował, tym razem zniżając głos.
„Słuchaj uważnie. Twój mąż okłamywał wszystkich, w tym ludzi, dla których pracuje. Ale w jednej sprawie mówił prawdę”.
Claire ledwo mogła mówić. „Co takiego?”
Zapadła cisza.
Wtedy Marquez powiedział: „Dziesiąte urodziny twojego syna nie są jego urodzinami”.
Claire zamknęła oczy.
„O czym mówisz?”
„Ethan urodził się dziewięć lat temu” – powiedział Marquez. „Ale to nie wtedy zaczęła się jego sprawa”.
Mimo że w zaułku było gorąco i nieruchomo, przez Claire przeszedł zimny wiatr.
Na ulicy zatrzymał się czarny SUV.
Tylna szyba opadła do połowy.
Głos detektywa Marqueza stał się naglący.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
