Julian spojrzał na podłogę.
Kontynuowałem.
„Słyszałem, że mówiłeś, że bransoletka jest warta więcej niż pierścionek. Słyszałem, że mówiłeś, że nikt by nie zauważył, gdyby zniknęła.”
Graham potarł czoło.
„Byliśmy zdenerwowani” – mruknął.
“Zdenerwowany?”
Podniosłem głos, choć obiecałem sobie, że tego nie zrobię.
„Dzieliłeś się majątkiem swojej matki, podczas gdy ona leżała przed tobą”.
Phoebe znów zaczęła szlochać.
„Nie wzięłam tego” – powiedziała. „Powiedziałam im, że to źle”.
“Powiedziałeś im, żeby poczekali, aż pokój będzie pusty.”
Zamknęła oczy.
To właśnie ta część utkwiła mi w pamięci.
Nie tylko chciwość.
Nawet nie brak szacunku.
To był spokojny sposób, w jaki o tym rozmawiali.
Rozmawiali tak, jakby Margaret była już przedmiotem.
Sprowadzili jej życie do biżuterii, mebli i kont bankowych.
Julian w końcu podniósł wzrok.
„Nie mieliśmy zamiaru tego kraść”.
“Jak byś to nazwał?”
Przełknął ślinę.
„Myśleliśmy, że biżuteria i tak do nas trafi”.
I znowu to samo.
Ten sam pomysł.
Uważali, że wszystko co należało do Margaret i mnie, już do nich należało.
Wysunąłem krzesło i usiadłem.
Mój gniew nie zniknął, ale się zmienił.
Już nie było mi gorąco. Było mi ciężko.
„Widziałem, jak wasza matka poświęcała się dla was trojga” – powiedziałem. „Zrezygnowała z nowych ubrań, żebyście mieli przybory szkolne. Pracowała po godzinach, kiedy przychodziły rachunki za czesne. Sprzedała broszkę swojej matki, kiedy jedno z was potrzebowało pomocy z zaliczką”.
Graham spojrzał na mnie ostro.
“Sprzedała to?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
