„Przyjechaliśmy tu odpocząć, a nie kopać w ziemi!” – krzyczeli krewni. „Ciesz się więc świeżym powietrzem za darmo: jedzenie jest zamknięte w samochodzie”.

„Grill jest oficjalnie odwołany na czas nieokreślony, Denis” – powiedziałem.
„Jakieś pięć minut temu hojnie polałem węgle zimną wodą”.
Z ponurą satysfakcją obserwowałem ich zszokowane miny.
„Plan na najbliższą godzinę jest niezwykle prosty. Jeśli za dziesięć minut ogromna sterta piasku spod furtki nie zostanie przewieziona na rabaty kwiatowe na tyłach ogrodu, a truskawki przy płocie nie zostaną porządnie wypielęgnowane, spakuję całe kupione jedzenie do bagażnika i wrócę do miasta”.
Oksana zerwała się histerycznie za bratem, machając perfekcyjnie wypielęgnowanymi dłońmi.
Jej głos natychmiast urósł do wysokiego, przenikliwego pisku.
„Nie odważyłbyś się zostawić nas tu na odludziu bez porządnego jedzenia! Jechaliśmy dwie godziny w okropnych korkach! Jesteśmy wyczerpani i chcemy spędzić trochę czasu razem, jako rodzina, tak jak nam obiecano!”.
Z niepokojem spojrzała na nietkniętą miskę z marynowanym mięsem.
Całkowicie zignorowałam jej teatralny wybuch.
Zamiast odpowiedzieć, odwróciłam się, podeszłam do stołu, wzięłam ciężką plastikową miskę wypełnioną przyprawionym mięsem, chwyciłam dużą torbę z posiekanymi warzywami i ruszyłam do samochodu zaparkowanego przy metalowej bramie. Wyjęłam
kluczyki z kieszeni dżinsowych szortów, celowo otworzyłam bagażnik, włożyłam jedzenie do środka, zatrzasnęłam klapę i nacisnęłam przycisk blokady na kluczyku.
Denis od razu zrozumiał, że nie żartuję.
Nasze wiejskie osiedle znajdowało się 40 kilometrów od najbliższego supermarketu lub restauracji.
Usługi dowozu jedzenia w ogóle nie obejmowały tego obszaru, a mały lokalny sklepik sprzedawał niewiele więcej niż czerstwy chleb i stare puszki.
Tylko ja miałam kluczyki do jedynego samochodu.