Było jasne, że starali się nie śmiać.
Beckett spojrzał na nią.
Zamiast się irytować, wydawał się szczerze ciekawy.
„Lila, mogę o coś zapytać?”
Skinęła głową.
„Dlaczego właściwie uważasz, że twoja matka potrzebuje, żebym został twoim tatą?”
Na korytarzu znów zrobiło się cicho.
Ale tym razem nie dlatego, że wszyscy spodziewali się zabawnej odpowiedzi.
Stało się tak, ponieważ coś w głosie Becketta uległo zmianie.
On jej nie drażnił.
Pytał poważnie.
Uśmiech Lili zniknął.
Spojrzała na pana Buttona.
Po raz pierwszy od rana sprawiała wrażenie małej dziewczynki, a nie pewnego siebie dziecka, które bez strachu weszło na korytarz dyrektora generalnego.
Potem cicho powiedziała:
„Bo mama czasami płacze, kiedy myśli, że śpię.”
Moje serce się zatrzymało.
Miałem wrażenie, jakby ktoś wyciągnął mi powietrze z płuc.
„Lila…”
Przytuliła swojego królika.
„Niewiele.”
Jej cichy głosik stał się cichszy.
„Tylko czasami.”
Odwróciłam wzrok, bo nie mogłam pozwolić, żeby ktoś zobaczył mój wyraz twarzy.
Zwłaszcza Beckett.
Zwłaszcza mój szef.
Przez trzy lata dbałam o to, żeby nikt w pracy nie wiedział, jak trudne stało się życie po śmierci Caleba.
Przyszedłem wcześniej.
Zostałem do późna.
Dostarczono wyniki.
Nigdy nie narzekałem.
Nigdy nie prosiłem o specjalne traktowanie.
Nigdy nikomu nie pozwól, aby zobaczył te noce, kiedy po tym, jak Lila poszła spać, siedziałam sama i wpatrywałam się w rachunki rozłożone na kuchennym stole.
Ale moja córka właśnie wyjawiła mi jedną rzecz, którą ukrywałem z największym trudem.
Moja samotność.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
