Część 3
Szkło eksplodowało niczym zamarznięte jezioro pękające pod wpływem uderzenia pioruna.
Goście krzyczeli. Kieliszki szampana rozbiły się o podłogę. Muzyka zamarła w stłumionym dźwięku.
Zimne powietrze wpadło do środka.
Przeszedłem przez poszarpaną konstrukcję, kopnąłem odłamki i objąłem Lily. Opadła na mnie, trzęsąc się tak mocno, że czułem to w kościach.
„Mamo” – szlochała.
„Mam cię.”
Preston rzucił się naprzód. „Zapłacisz za te drzwi!”
Odwróciłem się.
Wszystkie oczy w pokoju były teraz zwrócone na mnie. Telefony były w górze. Kamery nagrywały. Celeste ściskała swoją bransoletkę z kluczami, jakby mogła ją uratować.
Nie podniosłem głosu.
Powiedziałem tylko pięć słów.
„Właśnie kupiłem waszą firmę.”
Cisza.
Wtedy ktoś się roześmiał, myśląc, że to żart.
Twarz Prestona poczerwieniała. „Nic nie kupiłeś”.
Drzwi windy otworzyły się za nim.
Weszły cztery osoby: mój prawnik, dwóch przedstawicieli zarządu i kobieta z ochrony korporacyjnej, trzymająca teczkę na tyle grubą, że można by w niej pochować człowieka.
Moja prawniczka, Denise Shaw, poprawiła okulary. „Preston Vale, ze skutkiem natychmiastowym zostajesz zawieszony na stanowisku dyrektora generalnego do czasu zakończenia śledztwa w sprawie oszustwa, naruszenia obowiązków powierniczych, sprzeniewierzenia funduszy spółki i spisku mającego na celu ukrycie istotnych zobowiązań przed inwestorami”.
Preston wpatrywał się w nią. „To szaleństwo”.
Denise podała mu papiery.
Jego ręce trzęsły się jeszcze zanim zdążył cokolwiek przeczytać.
Celeste szepnęła: „Preston?”
Warknął na nią. „Zamknij się”.
Zły wybór.
Kobieta z ochrony zwróciła się do Celeste. „Pani Marr, pani dostęp został cofnięty. Pani konta firmowe zostały zamrożone na mocy zarządzenia nadzwyczajnego. Zostanie pani wyprowadzona”.
Celeste otworzyła usta. Nic z nich nie wyszło.
Zdjąłem płaszcz z ramienia kelnera i owinąłem nim ramiona Lily. „Karetka jest na dole”.
Lily spojrzała na Prestona, łzy wysychały jej na policzkach. „Zamknąłeś mnie na zewnątrz”.
Otrząsnął się na tyle, by parsknąć szyderstwem. „Zawstydziłeś mnie. Narzekałeś. Potrzebowałem jednej nocy bez twojej słabości”.
W pokoju słychać było każde słowo.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
