Przywiozłam nowo narodzoną córkę do dziadka, który mnie wychował — kiedy zobaczył jej oczy, zbladł

— Czasami lepiej nie wracać do przeszłości.

Poczułam, jak narasta we mnie złość.

— Już raz zdecydował pan za moją matkę, co wolno jej robić, a czego nie. Tym razem nie będzie pan decydował za mnie.

Odwróciłam się.

Wtedy z głębi domu dobiegł głos:

— Tato.

Zatrzymałam się.

Usłyszałam kroki.

Po chwili na progu pojawił się Mason.

Wyglądał, jakby od kilku nocy nie spał.

Nasze spojrzenia się spotkały.

I od razu wiedziałam, że on również płakał.

— Od kiedy wiedziałeś? — zapytałam.

— Od naszego pierwszego spotkania.

Zabrakło mi tchu.

— Czyli od początku mnie szukałeś?

— Tak.

— I przez cały ten czas milczałeś?

— Chciałem ci powiedzieć.

— Dwa lata, Mason.

Spuścił głowę.

— Bałem się.

— Czego?