Dzwoniłem do niej dwanaście razy od czasu rozwodu. Za każdym razem rozłączałem się, zanim jeszcze ucichł pierwszy sygnał.
Teraz nosiła moje dziecko. Szesnaście tygodni. Liczyłam w myślach wstecz i robiło mi się niedobrze – dziecko zostało poczęte, zanim ją zostawiłam. Co oznaczało, że odkryła ciążę, wierząc, że już jej nie kocham. I zmierzyła się z tym wszystkim zupełnie sama.
Przeze mnie.
Pokój 347
W St. Catherine’s pachniało wybielaczem, zwietrzałą kawą i kwiatami, które już dawno wyblakły. Marco trzymał się pół kroku za mną, gdy przechodziliśmy przez oddział ratunkowy, jedną ręką trzymając broń pod kurtką, mimo że nikt mu tego nie kazał.
Pielęgniarka przy biurku OIOM-u podniosła wzrok. „Jestem tu dla Eleny Ross” – powiedziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
