Silniki zaryczały w odwróconym ciągu. Samolot pasażerski spowolnił płynnie i zatrzymał się całkowicie na drodze kołowania.
Za drzwiami kokpitu trzystu pasażerów wybuchło okrzykami i łzami ulgi.
Laura się nie uśmiechnęła. Wiedziała, że gdy tylko te drzwi się otworzą, będzie musiała stawić czoła prawdzie kryjącej się za sytuacją awaryjną — i człowiekowi, który trzymał klucz do najbardziej bolesnego rozdziału jej przeszłości.
CZĘŚĆ 3
Pojazdy hiszpańskich organów ścigania otoczyły samolot w chwili, gdy zjechał z aktywnego pasa. Pasażerów ewakuowano systematycznie przez mobilne schody, podczas gdy agenci federalni przechwycili Richarda Sterlinga, zanim ten zdążył wyjść z rękawa.
Gdy Sterlinga prowadzono w kajdankach, minął Laurę stojącą przy przedniej kuchni pokładowej. Zatrzymał się, na jego ustach pojawił się ledwo dostrzegalny, drwiący uśmiech.
„Laura Vance…” zamruczał. „Nie spodziewałem się zobaczyć cię na miejscu 8A”.
Laura zastygła, jej dłonie zacisnęły się w pięści.
Kapitan Andrew Vance stanął obok niej. „Znasz go?”
Sterling zaśmiał się szyderczo. „Wiem o niej wszystko”.
Śledztwo prowadzone przez następne czterdzieści osiem godzin ujawniło ogromną przestępczość korporacyjną. Richard Sterling systematycznie fałszował dokumentację obsługi technicznej i montował podrobione komponenty lotnicze, aby sprzeniewierzyć miliony z linii lotniczych. W obliczu nadchodzącej niespodziewanej kontroli wywołał sytuację awaryjną w locie, by wymusić rozbicie samolotu nad Atlantykiem, próbując na zawsze zniszczyć papierowy ślad.
Otruł kawę drugiego pilota, aby zapewnić, że załoga nie poradzi sobie, gdy awaria spreparowanego komputera sterowania lotem się ujawni.
Lecz najbardziej wstrząsającym dla Laury odkryciem było to, dlaczego Sterling ją rozpoznał.
Dawno temu Sterling był starszym wykonawcą dla obrony, zaangażowanym w tajny program logistyczny wojska. To właśnie jego firma dostarczyła uszkodzone komponenty awioniki dla jej dywizjonu — ten sam defekt, który spowodował awarię mechaniczną w powietrzu, odbierając życie jej skrzydłowemu i najbliższemu przyjacielowi, kapitanowi Gabrielowi Torresowi.
Przez osiemnaście miesięcy Laura dźwigała miażdżące poczucie winy z tamtego dnia, wierząc, że zawiodła, nie potrafiąc ochronić swojego skrzydłowego. To poczucie winy było jedynym powodem, dla którego złożyła rezygnację z służby i ukryła się przed światem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
