Błagał mnie, żebym nie podejmowała takiej decyzji tego wieczoru. Przypominał, że zdążyliśmy już zarezerwować salę weselną. Ja również pragnęłam naszej wspólnej przyszłości — mieszkania, ślubu i życia, które razem zaplanowaliśmy.
Ale nie mogłam budować małżeństwa na podejrzeniach i żądaniu ciągłego udowadniania swojej niewinności.
Zapytałam go, co się zmieni, gdy następnym razem jego matka zacznie mnie podejrzewać.
Nie potrafił odpowiedzieć.
Zdjęłam pierścionek zaręczynowy i włożyłam mu go do ręki.
Kiedy wróciliśmy do jadalni, powiedziałam rodzicom, że nie weźmiemy ślubu.
Jade próbowała się wtrącić, ale jej przerwałam. Zanim wyszła, musiała przyznać przy Ethanie, że kobieta na zdjęciach była z nim spokrewniona przez jego ojca i że żadnego romansu nie było. Kazałam jej również obiecać, że sprostuje tę historię, jeśli opowiedziała ją komukolwiek innemu.
Następnie poprosiłam Ethana, żeby przyniósł moją torbę z rzeczami na noc.
W końcu on i Jade wyszli razem.
Gdy tylko zamknęły się za nimi drzwi, ugięły się pode mną kolana. Czułam ulgę, że jestem w miejscu, w którym ktoś mi wierzy, ale jakaś część mnie wciąż pragnęła, żeby Ethan wrócił i w jakiś sposób cofnął to, co się wydarzyło.
Mama usiadła obok mnie i ujęła moją dłoń, gdy zaczęłam płakać.
Po chwili otarłam twarz i zapytałam:
— Czy kolacja nadal jest aktualna?
Tata wrócił z kuchni z moim talerzem, który trzymał ciepły pod folią aluminiową. Postawił go na moim zwykłym miejscu — tym z wyszczerbioną podkładką, które wybrałam sobie jeszcze jako dziecko.
Z kurczaka z rozmarynem unosiła się para.
Usiadłam między rodzicami i wzięłam widelec do ręki.
Po raz pierwszy tego wieczoru znów poczułam się bezpiecznie.
