Jeden z nich uklęknął kilka stóp dalej, po czym podszedł bliżej i zaczął mówić bezpośrednio do Emily, zamiast zagłuszać ją.
„Czy mogę pomóc twojemu bratu, póki jest przy tobie?”
Emily najpierw spojrzała na mnie.
Skinąłem głową.
Dopiero wtedy skinęła głową.
Ratownik medyczny ostrożnie wyjął Noaha z opadającego worka i położył go na czystym kocu na ławce obok Emily.
Stare ręczniki pod nim były wilgotne na brzegach, ale suche tam, gdzie Emily je schowała, najbliżej jego ciała.
Najwyraźniej za każdym razem, gdy padał ulewny deszcz, owijała się górną częścią torby z zakupami, używając własnej bluzy i klatki piersiowej jako tarczy.
Jej brat był lepiej chroniony przed burzą niż ona.
Noah wydał kolejny słaby okrzyk, gdy ratownik medyczny dotknął jego stopy.
Emily natychmiast pochyliła się ku niemu.
„Widzisz?” powiedziała. „On tak robi, kiedy się wścieka”.
Było to tak zwyczajne zdanie starszej siostry, że Marla na chwilę odwróciła twarz.
Ratownik medyczny zbadał Noaha, podczas gdy drugi przyniósł Emily suchy koc.
Ona na początku odmówiła.
„Dla niego.”
„On ma jeden”, powiedziałem jej. „Ten jest twój”.
W końcu pozwoliła mi zarzucić go sobie na ramiona.
W świetle jarzeniówek mogłem zobaczyć, jak bardzo jej stopy zostały obtarte od chodzenia.
Między palcami miała błoto, a na jednym z obcasów miała płytkie rozcięcie od czegoś, na co nadepnęła.
Nigdy o tym nie wspominała.
Ciągle pytała o Noaha.
Czy oddychał prawidłowo?
Czy było mu za zimno?
Czy potrzebował mleka?
Czy będzie musiał gdzieś pójść?
To ostatnie pytanie pojawiło się trzy razy.
Na koniec zadałem pytanie, które za tym kryło się.
„Emily, boisz się, że kto go zabierze?”
Jej oczy natychmiast się zaszkliły.
Ona nie płakała.
Owinęła się ciaśniej kocem i spojrzała w stronę automatycznych drzwi.
“Wszyscy.”
Czekałem.
„Mama powiedziała, że jeśli popełni błąd, to nas zabiorą.”
„Kim oni są?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
