„Dobrze. Bo akceptuję.”
Przesunąłem podpisany list po stole.
„Moi prawnicy przejrzeli warunki. Jestem gotowy do działania.”
Na twarzy Richarda odmalowała się ulga.
A potem zamieszanie.
„Akceptujesz, mimo że my…”
„Mimo że zasugerowałeś mi pracę w call center? Tak.”
Uśmiechnąłem się.
„Panie Hartwell, oto czego pan nie rozumie. Przez 28 lat moja rodzina mówiła mi, że nie warto we mnie inwestować. Mylili się. Przez osiem miesięcy powtarzał mi pan, że jestem wart 340 milionów dolarów. Miał pan rację”.
Wstałem.
Wszyscy stali za mną.
„To, co wydarzyło się w niedzielę, to osobisty dramat rodzinny. To, co dzieje się dzisiaj, to biznes. Nie mylę tych dwóch spraw”.
Spojrzałem na Dereka.
„Chociaż doceniłbym, gdybyś w przyszłości pytał ludzi o ich pracę, zanim zaczniesz snuć domysły na temat ich umiejętności”.
„Oczywiście” – powiedział szybko Derek. „Absolutnie. Bardzo mi przykro.”
„Przeprosiny przyjęte. A teraz omówimy harmonogram integracji?”
Przez następne dwie godziny finalizowaliśmy przejęcie.
To było profesjonalne.
Szczegółowy.
Dokładnie to, do czego doprowadziło osiem miesięcy przygotowań.
Richard podpisał pierwszy.
Potem Susan.
Tomasz.
Michał.
Na koniec Derek, którego ręka lekko drżała, podpisał dokument, dzięki któremu stałem się bogatszy o 340 milionów dolarów.
I jego szef.
„Pani Chin” – powiedział Richard, przygotowując się do wyjścia. „Czy… czy jest szansa, żeby dołączyła pani do nas na kolację w tym tygodniu? Moja żona Barbara i ja chcielibyśmy powitać panią w rodzinie Piedmont. I Derek ma rację. Jestem pani winien znacznie bardziej dosadne przeprosiny”.
„Doceniam to. Mój asystent zajmie się koordynacją harmonogramu.”
Uścisnąłem mu dłoń.
„Gratuluję mądrego przejęcia, panie Hartwell.”
„Gratuluję Pani Chin stworzenia czegoś wartego nabycia.”
Wyszli.
Wszyscy oprócz Dereka, który został przy drzwiach.
„Czy Madison wie?” zapytał cicho. „O czymkolwiek z tego?”
“NIE.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
