W jakiś sposób dowiedziała się o ceremonii. Po tym, jak złożyłem przysięgę, gdy oklaski ucichły, podeszła.
„Gratuluję” – powiedziała.
“Dziękuję.”
„Jestem z ciebie dumny.”
Spojrzałam na moją siostrę. Naprawdę na nią spojrzałam. Zobaczyłam kogoś, kogo kiedyś znałam, z kim byłam spokrewniona, kogo miałam nadzieję, że pokocha.
„Doceniam to” – powiedziałem. „Ale to niczego nie zmienia”.
„Wiem. Chciałem tylko, żebyś wiedział.”
Ona odeszła.
Patrzyłem jak odchodzi.
Patricia pojawiła się obok mnie.
„Wszystko w porządku?”
“Doskonały.”
„Przyszła.”
„Zrobiła to. To już nie ma znaczenia.”
I tak się nie stało.
Ponieważ byłam otoczona ludźmi, którzy mnie wybrali, którzy świętowali każdy krok mojej kariery, którzy wierzyli we mnie, gdy byłam urzędniczką, obrońcą z urzędu, sędzią rejonowym, a teraz sędzią apelacyjnym.
Tego wieczoru Robert urządził kolację. Kameralną, tylko dla tych, którzy się liczyli. Jason był tam ze swoją dziewczyną Sarah, która dwukrotnie kłóciła się przede mną i za każdym razem wygrała. Marcus, mój wierny asystent, i trzej inni sędziowie federalni, z którymi współpracowałem przez lata.
Wznosiliśmy toast, opowiadaliśmy sobie historie, śmialiśmy się ze spraw i argumentów konferencyjnych, a także z sytuacji, gdy podczas przesłuchania przypadkowo zwróciłem się do starszego sędziego niewłaściwym imieniem.
Pod koniec wieczoru Robert po raz kolejny uniósł kieliszek.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
