Przyjaciele zorganizowali petycję wzywającą do zaostrzenia środków bezpieczeństwa w okolicy. Inni założyli fundusz na rzecz ofiar przemocy. Niektórzy po prostu trzymali się za ręce i płakali.
„Sprawiedliwość jej nie przywróci” – powiedziała jej najlepsza przyjaciółka. „Ale może zapobiec temu, by to samo przydarzyło się komuś innemu”.
Oto okrutna matematyka żałoby. Nie można zamienić kary na spokój. Można tylko mieć nadzieję, że z tej tragedii wyłoni się coś dobrego – że jej śmierć będzie miała znaczenie, że jej życie nie zostanie zapomniane, że inne rodziny zostaną oszczędzone tego bólu.
Znalezienie nadziei (jak społeczność się leczy)
W obliczu tragedii duch ludzki znajduje sposób na przetrwanie.
Lokalny kościół otworzył swoje podwoje na spotkanie wspólnoty – nie pogrzeb, ale przestrzeń do płaczu, wściekłości i przytulania się. Obcy ludzie się przytulali. Dzieci rysowały dla jej rodziny. Chór śpiewał pieśni pocieszenia.
Właścicielka małej firmy zaoferowała wsparcie finansowe w postaci darowizny na fundusz stypendialny w jej imieniu. Chciała zostać pielęgniarką. Teraz, co roku, student pielęgniarstwa otrzyma nagrodę na jej cześć.
Jej matka założyła ogródek na podwórku – słoneczniki, ulubione kwiaty córki. „Teraz będzie tu rosła” – powiedziała. „Nie tak, jak chciałam. Ale będzie rosła”.
Żal to miłość, która nie ma dokąd pójść. Ale powoli miłość znajduje nowe kanały. Nowy cel. Nowy sens.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
