Społeczność w żałobie: oddanie hołdu życiu, poszukiwanie sprawiedliwości i odnalezienie nadziei

Jednak gdy tygodnie zamieniają się w miesiące, oczekiwania mogą zacząć się zmieniać.

Ktoś może zasugerować osobie pogrążonej w żałobie powrót do znanych sobie czynności.

Inni mogą mówić o pójściu naprzód lub o znalezieniu rozwiązania.

Często komentarze te są dobrze intencjonowane.

Mogą jednak wywierać presję na ludzi, których stan emocjonalny nie uległ zmianie po prostu dlatego, że upłynął już jakiś czas.

Smutek nie jest problemem, który znika po upływie określonej liczby dni.

Jest to głęboko osobista odpowiedź na utratę znaczącej relacji.

U niektórych osób ból emocjonalny stopniowo staje się mniej intensywny.

Do innych przychodzi falami.

Niektóre daty, miejsca, piosenki i doświadczenia mogą przywołać wspomnienia.

Rodzic może spędzić spokojne popołudnie, a potem poczuć się przytłoczony, słysząc znajomy śmiech w zatłoczonym pokoju.

Przyjaciel może cieszyć się uroczystością, a potem nagle poczuć smutek, bo brakuje osoby, która powinna tam być.

Współpracownik może spędzić cały dzień, normalnie funkcjonując, a potem poczuć się wzruszony, przechodząc obok ulubionego miejsca spotkań.

Reakcje te nie oznaczają, że dana osoba nie jest w stanie się wyleczyć.

Odzwierciedlają one wciąż ważną wagę tej relacji.

Ludzie mogą nauczyć się żyć ze smutkiem, jednocześnie głęboko kochając.

Mogą się znowu śmiać, nie zdradzając osoby, którą stracili.

Potrafią snuć plany, budować relacje i doświadczać szczęścia, jednocześnie wciąż odczuwając smutek.

Dla rodziny i przyjaciół młodej kobiety uzdrowienie będzie zapewne oznaczać różne rzeczy w zależności od czasu.

Czasami może to wiązać się z udziałem w zajęciach społecznościowych.

W inne dni może to oznaczać odpoczynek, zachowanie prywatności lub odrzucenie zaproszeń.