Spóźniłam się na pociąg trzy minuty. Mój narzeczony wiedział, że jestem w dwunastym tygodniu ciąży i zarezerwował miejsce przy oknie, bo mdłości były okropne – ale kiedy wsiadłam, jego nowa stażystka siedziała tam z jego marynarką na ramionach. „Usiądź z tyłu” – powiedział. „Ona tego bardziej potrzebuje”. Wysiadłam przed odjazdem i odwołałam nasz ślub. Nadal myślał, że będę na niego czekać w Bostonie.

Zastanawiałem się, jak często Luke interpretował to jako poczucie wyższości.

Camellia została po odejściu Martina. Wyglądała młodziej, gdy Luke nie prowadził rozmowy, i chociaż wciąż byłem zły o pociąg, nie widziałem już w niej centrum wydarzeń.

„Czy ty i Luke byliście w to zamieszani?” – zapytałem.

Jej oczy się rozszerzyły.

“NIE.”

Czekałem.

„Czasami flirtował” – przyznała. „Stawiał obiady, kiedy pracowaliśmy do późna, pisał SMS-y przed pracą i mówił mi, że macie problemy. Myślałam, że lubi być w centrum uwagi, ale nigdy nie nawiązałam z nim relacji”.

Ta odpowiedź nie czyniła zachowania Luke’a właściwym, ale miała znaczenie. Nie zamierzałam zamieniać podejrzeń w romans tylko dlatego, że zdrada sprawiała, że ​​najgorsze wytłumaczenie było łatwe do uwierzenia.

„Dlaczego zająłeś moje miejsce?”

Camellia wyglądała na zawstydzoną.

„Naprawdę robiło mi się niedobrze. Powiedziałem mu, że mogę się ruszyć, kiedy przyjedziesz.”

„Pamiętam.”

„Powiedział mi, że to cię nie obchodzi.”

To zdanie wyjaśniło jej więcej, niż prawdopodobnie przypuszczała.

Luke nie potrzebował, żeby Camellia okazywała mi brak szacunku.

On sam to zrobił.

Kiedy wróciłem do hotelu tego popołudnia, Luke czekał w holu. Próbowałem go ominąć, ale poprosił o pięć minut i obiecał, że wyjdzie później.

Zgodziłem się tylko dlatego, że lobby było publiczne.

„Wyraziłeś swoje stanowisko” – powiedział, gdy już usiedliśmy. „Myliłem się co do tego konta”.

„Nie chodziło o udowodnienie czegoś.”

„Nie powinnam była zmieniać talii bez pytania cię o zdanie.”

“NIE.”

„I nie powinnam zakładać, że wycofasz się po urodzeniu dziecka”.

“NIE.”

Pocierał twarz obiema dłońmi.

„Ale będziemy mieli dziecko, Clover. Mieliśmy się pobrać za osiem tygodni. Naprawdę to marnujesz, bo podjęłam jakieś głupie decyzje?”

Spojrzałem na niego przez kilka sekund.

„Nadal uważasz, że to wyrzucam.”

Wyraz twarzy Luke’a stał się napięty.

„Próbuję ratować naszą rodzinę”.

„Nasza rodzina to nie ślub”.

Położyłem jedną rękę na brzuchu.

„To dziecko wciąż jest twoim dzieckiem. Jeśli chcesz być zaangażowanym ojcem, wspólnie ustalimy, jak to będzie wyglądać. Ale nie wyjdę za ciebie za mąż, bo jestem w ciąży”.

Jego wzrok powędrował w stronę mojej dłoni.

Po raz pierwszy od czasu podróży pociągiem jego złość zniknęła.

„A co z domem? Z pokojem dziecięcym? Wszystko, co zaplanowaliśmy?”

„Zajmiemy się tymi sprawami osobno.”

„A my?”

„W tej chwili nie ma żadnego „nas”.

Luke odchylił się do tyłu, jakby te słowa sprawiły mu fizyczny ból.

Potem zadał pytanie, którego spodziewałem się od Bostonu.

„Czy to naprawdę było siedzenie?”

Pokręciłem głową.

„To miejsce było po prostu pierwszym razem, kiedy sprawiłeś, że wzór stał się dla mnie nie do wybaczenia”.

Przypomniałem mu, że wiedział, dlaczego go zarezerwowałem. Nadal uważał, że Camellia potrzebuje go bardziej, a potem powiedział mi, gdzie mam usiąść, jakby moja pociecha była jego do rozdysponowania.

Prezentacja była tą samą decyzją, tylko na większą skalę.

„Uznałaś, że ciąża oznacza, że ​​moja kariera będzie mniej ważna, więc dałaś sobie moje stanowisko, zanim jeszcze poszłam na urlop macierzyński”.

Luke spojrzał w dół.