Następnego dnia, mniej więcej o tej samej porze, Lidia pojawiła się ponownie.
Owidiusz rozpoznał ją natychmiast.
Oczekiwał, że kupi coś małego, albo może opowie mu o jakimś wielkim przyjęciu, na które poprzedniego dnia złożono zamówienie.
Zamiast tego poprosiła o to samo.
Kolejne 60 kilogramów wołowiny.
Teraz Owidiusz był zdezorientowany.
Pojedynczy, nietypowo duży zakup można było łatwo wytłumaczyć. Dwa identyczne zamówienia w kolejnych dniach były trudniejsze do odrzucenia.
Oznaczało to, że Lidia rzekomo zużyła — albo przynajmniej przeniosła — około 60 kilogramów wołowiny w niecałe 24 godziny.
A teraz potrzebowała kolejnych 60.
Zastanowił się, czy zapytać ją wprost, do czego to służy, ale coś w jej zachowaniu sprawiło, że się zawahał.
Lidia nie zachowywała się jak ktoś, kto radośnie przygotowuje się do uroczystości.
Wydawała się spięta.
Mówiła jak najmniej. Kiedy Ovidiu próbował nawiązać luźną rozmowę, jej odpowiedzi były krótkie. Ciągle patrzyła w stronę drzwi i od czasu do czasu zerkała przez ramię.
Było niemal tak, jakby sprawdzała, czy ktoś ją śledzi.
Gdy mięso było gotowe, ponownie zapłaciła gotówką.
Potem coś innego przykuło uwagę Owidiusza.
Zaoferował, że pomoże jej nieść torby.
Lidia odmówiła.
Kwota była tak ogromna, że nie dało się jej ogarnąć, zwłaszcza jeśli ktoś miał taki wiek, ale ona była zdecydowana nie pozwolić nikomu iść z nią.
Owidiusz patrzył jak odchodzi.
Po raz pierwszy zaczął się zastanawiać, czy to nietypowe zamówienie było czymś więcej niż tylko nietypowym.
To samo wydarzyło się ponownie
Trzeci poranek przyniósł ten sam widok.
Lidia przyjechała.
Sześćdziesiąt kilogramów wołowiny.
Płatność gotówką.
Bardzo mało rozmów.
Szybkie odejście.
W tym momencie Owidiusz nie mógł już dłużej odrzucać tego wzorca.
Jego ciekawość przerodziła się w niepokój.
Lidia, którą pamiętał, zawsze była cicha, ale nie skryta. Teraz jej ręce zdawały się drżeć, gdy liczyła pieniądze.
Jej wzrok co chwila przesuwał się w stronę witryn sklepowych.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
