Helen zobaczyła, jak pojawia się w drzwiach w szlafroku, tym samym granatowym szlafroku frotte, który nosił, odkąd pamiętała, każdego ranka sięgał po gazetę.
Stał nieruchomo, gdy funkcjonariusz wręczał mu nakaz. Potem jego ramiona lekko opadły, niczym most, który się zawala, i odsunął się na bok.
Dom Callaway nie został otwarty.
Helen patrzyła, jak policjanci pukają ponownie, mocniej, zapowiadają się, pukają po raz trzeci. Przez przednie okno widziała, że światło w kuchni wciąż się pali. Dolores tam była. Musiała być.
Minęło 40 sekund.
Wtedy drzwi się otworzyły i na werandzie stanęła Dolores Callaway, ubrana w pikowany szlafrok, z okularami do czytania we włosach i filiżanką herbaty w dłoni, jakby ktoś po prostu przerwał jej w połowie zdania.
Nawet przez ziarnisty obraz z kamery Helen mogła odczytać wyraz jej twarzy.
Spokojny. Opanowany.
Twarz kobiety, która przygotowała się na taką możliwość i uznała ją za akceptowalną stratę.
Dolores odstawiła filiżankę na balustradę ganku, założyła ręce i czekała, aż policjanci wejdą do jej domu.
„Ona nie jest zaskoczona” – powiedział Walt.
„Nie” – zgodziła się Helen. „Nie jest”.
Przez kolejne dwie godziny obserwowali, jak Meadow Lane zmienia się ze spokojnej ślepej uliczki w miejsce zbrodni.
Przyjechały ekipy dowodowe. Alejka została odgrodzona taśmą. Funkcjonariusze wynieśli pudła z domu Andersonów. Dziesiątki pudeł, układając je w furgonetce, która wjechała tyłem na podjazd.
Z garażu Callaway wynieśli sprzęt, którego Helen nie mogła rozpoznać z perspektywy kamery. Duże przedmioty na wózkach, przykryte plandekami.
Z piwnicy Duca, do której tym razem wchodziło się przez drzwi frontowe, a nie przez okno, przynieśli przezroczyste plastikowe pojemniki. Helen naliczyła ich 19.
Pojawili się sąsiedzi. Nie podejrzani, tylko mieszkańcy okolicznych ulic, którzy słyszeli zamieszanie lub widzieli światła. Stali w grupkach na chodniku, z wyciągniętymi telefonami, z twarzami wyrytymi w wyrazie szczególnego zdumienia ludzi, którzy myśleli, że wiedzą, gdzie mieszkają.
O godzinie 9:15 trzy osoby eskortowano do oddzielnych radiowozów.
Helen rozpoznała dwie z nich.
Keith Anderson, z rękami założonymi z tyłu, ze spuszczoną głową, szedł przygnębionym krokiem człowieka, którego firma logistyczna została właśnie poddana audytowi w najbardziej dosłownym tego słowa znaczeniu.
I Tommy Duca, siostrzeniec Franka, który szybko rozmawiał ze stojącym obok policjantem, gestykulując skute ręce w uniwersalnym języku kogoś, kto próbuje wytłumaczyć sobie wyjście z niewytłumaczalnej sytuacji.
Franka Ducy nie było wśród wyprowadzanych. Helen wypatrywała go, skanując każdą klatkę, ale nie pojawił się ponownie po otwarciu drzwi.
Dolores Callaway wyszła z domu o 9:47. Nie w kajdankach. Bez eskorty.
Podeszła do tego samego miejsca na trawniku, gdzie 12 dni wcześniej stała, patrząc, jak płonie dom Garzy. I znów tam stała, skrzyżowawszy ramiona, patrząc, jak funkcjonariusze przeszukują jej garaż z tym samym wyważonym spokojem.
„Dlaczego jej nie aresztują?” – zapytał Walt.
A w jego głosie słychać było ostrość, którą Helen rzadko słyszała.
„Nie wiem” – powiedziała Helen. „Jeszcze”.
Claudia zadzwoniła w południe.
„Załatwione. Trzy nieruchomości zabezpieczone. Zidentyfikowano już 14 osób, z czego dziewięć jest w areszcie. Operacja polegała na zabezpieczeniu i redystrybucji skradzionej elektroniki i leków na receptę. Towary trafiały przez posesję Andersona, były przepakowywane lub modyfikowane w garażu Callaway i przechowywane w piwnicy Duca, zanim trafiły do nabywców przez alejkę dojazdową”.
„14 osób” – powtórzyła Helen. „Na naszej ulicy”.
„Nie wszyscy mieszkańcy. Większość to kurierzy i osoby dokonujące kradzieży, które włamywały się do posesji w godzinach nocnych. Zespół specjalny szacuje, że w ciągu ostatnich 18 miesięcy siatka przemyciła przez Meadow Lane towary o wartości ponad 2 milionów dolarów”.
Helen wchłonęła tę liczbę.
2 miliony dolarów przepływały przez domy, obok których przechodziła każdego dnia, obok których jeździła każdego wieczoru, obok których mieszkała przez trzy dekady.
„A co z Dolores Callaway?” zapytała Helen.
Pauza.
„Współpracuje dobrowolnie, udostępniając informacje o strukturze sieci w zamian za wynagrodzenie”.
„Współpraca” – odparła Helen beznamiętnie.
„Wiem, jak to brzmi, ale jej informacje wypełniają luki, których grupa zadaniowa nie była w stanie zamknąć samodzielnie. Identyfikuje warstwę koordynacyjną, ludzi stojących ponad operatorami na poziomie ulicy”.
„Ona widziała jak płonie nasz dom.”
„Claudia, wiem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
