Sophie looked down at her hands.
“She said, ‘Not at the funeral. Not right after. Don’t give it to Mom when she’s drowning.'”
My breath caught.
“Then she said, ‘If she actually goes through with the wedding, give it to her before she gets married. She’ll need it then.'”
‘Don’t give it to Mom when she’s drowning.’
I looked at Emily’s picture in my bouquet.
A cold thought entered my mind.
“Did she not like Charles?”
Sophie blinked. “What?”
“She told you to come on my wedding day. She didn’t want Charles in the room. What was I supposed to think?”
A cold thought entered my mind.
Understanding crossed Sophie’s face.
“No. Emily liked Charles.”
“Then why couldn’t he be here?”
Sophie hesitated.
“She said you’d spent your whole life taking care of other people. And if Charles was standing beside you, you’d look at him before you decided what you wanted.”
Understanding crossed Sophie’s face.
I stared at her.
“Emily wanted you to hear this as her mother,” Sophie said. “Not as Charles’s fiancée. She said whatever you did afterward had to be your choice.”
Something tightened in my throat.
„Jaki wybór?”
Sophie wzięła swoją torbę.
„Powiedziała, że cokolwiek zrobisz później, będzie to twój wybór”.
“Właśnie tego chciała, żebym ci dał.”
Wyciągnęła małe białe pudełko.
Moje ręce zaczęły się trząść jeszcze zanim ona otworzyła książkę.
Wewnątrz znajdowała się kremowa koperta.
Na przodzie widniało jedno słowo.
Mama.
Wyciągnęła małe białe pudełko.
Znałem pismo Emily.
Zrobiła za duże M. Zawsze tak robiła. Kiedy była mała, pisała swoje imię ogromnym E, bo uważała, że wielkie litery są ważniejsze od innych.
Dotknąłem koperty, ale nie mogłem jej podnieść.
„Kiedy ci to dała?”
Znałem pismo Emily.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
