Sophie zapięła mi go na nadgarstku. Potem sięgnęła po telefon.
„Jest też film. Jest tutaj.”
“Zagraj.”
Kontynuować.
Skinęła głową i skierowała telefon tak, aby ekran był skierowany w moją stronę.
Pojawiła się Emily.
Żywy.
Na tyle zdrowy, żeby się uśmiechać.
„Dobrze” – powiedziała Emily z kamery. „Mamo, jeśli to oglądasz, to przede wszystkim przestań płakać, bo twój makijaż był drogi”.
Zanim mogłam się powstrzymać, wybuchnęłam śmiechem.
Pojawiła się Emily.
Na ekranie widać, że Emily spogląda poza kadr.
„Sophie uważa, że to nietaktowne. Sophie się myli”.
Obok mnie Sophie śmiała się przez łzy.
Wtedy twarz Emily się zmieniła.
„Mamo, nie wiem, co się stanie. Wszyscy wokół mnie zachowują się z nadzieją, co oznacza, że się boją”.
Emily spojrzała poza kadr.
Przestałem oddychać.
„Ale ja cię znam. I jeśli nie będzie mnie przy tobie w dniu twojego ślubu, wiem dokładnie, co zrobisz”.
Pochyliła się bliżej do kamery.
“Pomyślisz, że bycie szczęśliwym oznacza, że nie kochałeś mnie wystarczająco.”
Łzy spływały mi po twarzy.
„Dlatego powiedziałem Sophie, żeby nie pozwalała Charlesowi być przy tej części. Bo będziesz na niego patrzeć i martwić się, czego on chce. Albo będziesz się martwić, czego ja bym chciał”.
Pochyliła się bliżej do kamery.
Emily pokręciła głową.
„Nie. Chcę, żebyś sam zdecydował, czego chcesz.”
Uśmiechnęła się.
„Lubię Charlesa. Chociaż dodaje rodzynki do owsianki, co prawnie powinno dyskwalifikować go z małżeństwa”.
Zaśmiałem się.
„Nie. Chcę, żebyś sam zdecydował, czego chcesz.”
„Ale nie wychodź za niego, bo ci kazałam. I nie odchodź od niego, bo uważasz, że żałoba tego wymaga”.
Jej uśmiech stał się łagodniejszy.
„Nie skracaj sobie życia, bo moje było krótkie”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
