„Sprawiasz, że to staje się osobiste” – powiedział Reed.
„Nie. Robię to ostrożnie.”
„Ostrożnie byłoby pozwolić sądom wykonywać swoją pracę”.
„Sądy wykonują swoją pracę, ponieważ dziecko zabrało głos”.
Reed podszedł bliżej do biurka. „To dziecko jest wykorzystywane”.
Mitchell wstał.
„Bądź bardzo ostrożny.”
Pokój zdawał się wokół nich kurczyć.
Twarz Reeda znów złagodniała, ale nie uspokoiła już Mitchella. „Próbuję cię chronić. Ta sprawa zamienia się w cyrk. Ludzie zaczną wszędzie szukać złoczyńców. Będą wyciągać nazwiska, stare papiery, nic nieznaczące podpisy”.
I tak to się stało.
Mitchell nic nie powiedział.
Reed kontynuował: „Oboje wiemy, że dowody czasami przechodzą przez obce ręce. Zwłaszcza wtedy. Agencje pomagały sobie nawzajem. Procedury były luźne”.
„Nie wspomniałem o dowodach”.
Reed znieruchomiał.
Przed biurem korytarzem z hukiem przetoczył się wózek.
Mitchell otworzył szufladę i wyjął zdjęcie. Położył je na biurku między nimi.
Reed spojrzał na to.
Na moment jego twarz straciła wszelkie kolory.
Po czym cicho się zaśmiał.
„Skąd to masz?”
„Ty mi powiedz.”
„To zdjęcie jest stare.”
„Znałeś Martina Kellera.”
„Wiele osób znało Martina.”
„Podpisałeś przekazanie dowodów w sprawie o morderstwo.”
„W swojej karierze podpisałam wiele formularzy”.
„Nie przydzielono cię do tej sprawy”.
Reed uniósł wzrok. „A jednak mój podpis tam jest. Więc może był jakiś powód”.
„Jaki powód?”
„Nie pamiętam.”
Mitchell wpatrywał się w niego, czując, jak coś w nim się układa. Nie pewność. Nie dowód. Ale świadomość, że mężczyzna przed nim wybrał odpowiedź na długo przed wejściem do pokoju.
„Nie pamiętasz, że znałeś ofiarę morderstwa, że byłeś z nią na zdjęciu i że podpisałeś dowody w sprawie, która doprowadziła do śmierci innego człowieka?”
Reed pochylił się i położył obie dłonie na biurku.
„Robercie, po tych wszystkich latach powinieneś wiedzieć, że nie należy mylić pamięci z prawdą”.
Głos Mitchella był niski. „I powinieneś wiedzieć, że nie należy mylić ciszy z bezpieczeństwem”.
Reed się wyprostował.
Przez chwilę Mitchell pomyślał, że może powiedzieć coś szczerego. Coś, co rozjaśniłoby noc i wyjaśniło, jak to się stało, że mężczyzna uśmiechnął się do przyszłej ofiary morderstwa, powiązany z dowodami, które mogły pomóc skazać niewłaściwą osobę.
Zamiast tego Reed poprawił mankiety.
„Jesteś zmęczony” – powiedział. „Idź do domu”.
Następnie odwrócił się i wyszedł.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
