Chloe ostrożnie je otworzyła.
Po kolei pokazywała Amelii rysunki, kamień, listę, zdjęcie Rachel i złożoną pocztówkę od Gavina.
Amelia delikatnie trzymała pocztówkę.
Kiedy się boisz, powiedz prawdę na głos. W ten sposób ból będzie mniejszy.
„Twój tata to napisał?”
Chloe skinęła głową. „Przedtem”.
Amelia obróciła obraz, żeby jeszcze raz przyjrzeć się zdjęciu z przodu.
Gavin i Chloe na ganku z wędką.
Uśmiechnęła się smutno. „To jest piękne”.
Wtedy coś przykuło jej uwagę.
W tle zdjęcia, rozmazana, ale widoczna przez okno werandy, stała postać mężczyzny.
Niezbyt wyraźnie. Nie na tyle, żeby zauważył to obcy. Ale wystarczająco dla kogoś, kto spędził całe dnie wpatrując się w jedną twarz na starym zdjęciu chaty.
Amelia przybliżyła pocztówkę.
„Chloe” – powiedziała ostrożnie – „gdzie zostało zrobione to zdjęcie?”
„W naszym starym domu”.
„Kto to wziął?”
„Mamo.”
„A kto to jest w oknie?”
Chloe pochyliła się.
Jej czoło zmarszczyło się.
“Nie wiem.”
Denise stanęła za kanapą. „Czy to może być sąsiad?”
„Nie” – powiedziała powoli Chloe. „Zaczekaj”.
Przez dłuższą chwilę przyglądała się zdjęciu.
Wtedy jej oczy się rozszerzyły.
„Pamiętam go.”
Amelia poczuła, jak pomieszczenie wokół niej się zacieśnia.
“Kto?”
Chloe wskazała na niewyraźną postać w oknie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
