Nie dramatycznie. Nie głośno.
Ale każdy dorosły w pokoju to czuł.
Mitchell powoli podszedł o krok bliżej. „Co masz na myśli, mówiąc, że kogoś zobaczyła?”
Chloe w końcu się odwróciła. Jej twarz pozostała spokojna, wręcz zbyt spokojna, jakby przez lata uczyła się trzymać wszystkie uczucia w ryzach.
„Miałam nie mówić” – powiedziała.
Jej głos był cichy, ale nie drżał.
Denise uklękła obok niej. „Kochanie, kto ci to powiedział?”
Niebieskie oczy Chloe przesunęły się od pracownika socjalnego do naczelnika, a następnie z powrotem na jej ojca.
Gavin wyszeptał: „W porządku, orzeszku. Możesz już to powiedzieć”.
Chloe spojrzała na policjantów stojących przy drzwiach.
„Czy mogą wyjść?”
Jeden ze strażników zesztywniał. „Strażniku…”
Mitchell podniósł rękę.
Nie był sentymentalny. Sentyment był niebezpieczny w jego zawodzie. Ale coś w dziecięcej twarzy było silniejsze niż strach. Niosło pamięć.
„Wyjdź na zewnątrz” – rozkazał Mitchell.
Strażnicy zawahali się tylko przez chwilę, zanim opuścili pokój. Drzwi zamknęły się z ciężkim kliknięciem.
Mitchell pozostał przy stole. Denise została obok Chloe.
„W porządku” – powiedział naczelnik. „Powiedz mi, co pamiętasz”.
Chloe skrzyżowała palce. „Pamiętam deszcz”.
Oczy Gavina zamrugały.
„Tej nocy padał deszcz” – powiedział. „W raportach tak mówiono”.
Chloe skinęła głową. „Mama była chora, więc tata zabrał mnie do pani Avery”.
Mitchell znał to nazwisko. Pani Avery była sąsiadką, która zeznawała przeciwko Gavinowi Cole’owi – kobietą, która twierdziła, że widziała go wychodzącego z domu ofiary wkrótce po morderstwie.
„Dała mi ciepłe mleko” – kontynuowała Chloe. „Potem kazała mi iść na górę i spać w małym pokoju z niebieskimi zasłonami. Ale nie spałam”.
Wyraz twarzy Denise uległ zmianie. „Dlaczego nie?”
„Ponieważ ludzie kłócili się na dole.”
Twarz Gavina się napięła.
„Kto?” zapytał Mitchell.
Chloe spojrzała na niego. „Pani Avery i mężczyzna.”
„Jaki mężczyzna?”
„Nie znam jego imienia.”
Rozczarowanie Mitchella pojawiło się i w jednej chwili zniknęło.
A potem Chloe dodała: „Ale miał ptaka na ręce”.
Nikt się nie odezwał.
„Ptak?” powtórzyła Denise.
Chloe skinęła głową. „Czarny ptak. Proszę.”
Postukała się w wewnętrzną stronę nadgarstka.
Gavin zbladł.
Mitchell od razu to zauważył. „Wiesz co?
Gavin wpatrywał się w blat stołu. „Podczas procesu oskarżenie zeznało, że widziano mnie w pobliżu domu Martina Kellera około 9:30. To pani Avery to powiedziała. Powiedziała ławie przysięgłych, że widziała mnie przez okno w kuchni”.
“I?”
Gavin podniósł wzrok. „Martin był winien pieniądze mężczyźnie z tatuażem kruka”.
Mitchell zacisnął usta. „Dlaczego nigdy o tym nie wspomniano?”
„Mój pierwszy prawnik powiedział, że nie ma dowodów. Powiedział, że to sprawia, że wyglądam na zdesperowanego”. Głos Gavina stwardniał, nie ze złości, ale z powodu pięciu lat tłumionej frustracji. „Powiedziałem mu, że Martin się kogoś bał. Powiedziałem mu, że Martin przyszedł do mnie dwa dni przed śmiercią i poprosił o pożyczkę. Powiedział, że musi „spłacić ptaszka”. Nikt nie słuchał”.
Chloe pochyliła się ku niemu.
„A pani Avery powiedziała temu mężczyźnie, że to tata weźmie na siebie całą winę” – powiedziała.
Wzrok Mitchella wyostrzył się. „Dokładnie te słowa?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
