O godzinie szóstej wiatr zrobił się zimny i zdmuchnął suche liście dębów z asfaltu dziedzińca Skyridge.
Max czekał na podłodze w mojej kuchni, otoczony małymi zielonymi żołnierzykami i czerwonym plastikowym krótkofalówką, która wyglądała na za dużą do jego czteroletnich rączek.
„Babciu Annie, spójrz” – powiedział, przechylając głowę w lewo i podnosząc zabawkę do mojego podbródka.
„Co my tu mamy, kochanie?” – zapytałam, klękając obok niego na linoleum.
„Musisz nacisnąć ten wielki, czarny przycisk z boku, żeby ze mną porozmawiać” – powiedział Max ochrypłym, podekscytowanym głosem. „Musisz go trzymać na stoliku nocnym, żebyśmy mogli porozmawiać, kiedy zgaśnie światło”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
