Przyglądałem się, jak woda spływa po szybie, zastanawiając się, ile jeszcze nocy uda mi się chodzić po tym pokoju, zanim odmówię posłuszeństwa moim kolanom.
O siódmej z ekspresu do kawy zaczęła kapać kawa, jej gorzki zapach unosił się w ciężkim powietrzu na korytarzu na dole.
Ryan siedział przy kuchennym stole, szybko przesuwając kciukiem po ekranie telefonu, podczas gdy talerz ze śniadaniem stał obok niego pusty. Miał już na sobie niebieską koszulę z kołnierzykiem, choć kołnierzyk wciąż był rozpięty.
„Chcesz, żebym usmażył jajka?” zapytałem, podnosząc szklany dzbanek, by nalać mu kawy.
„Wystarczy sama kawa” – powiedział, nie odrywając wzroku od niebieskiego światła ekranu. „Chłopaki piszą na czacie grupowym”.
Odstawiłem kubek i obserwowałem, jak mała kropla ciemnego płynu przeskakuje przez krawędź i tworzy kałużę na białej ceramice.
„Która grupa czatowa?” zapytałem.
„Ekipa z liceum” – powiedział Ryan, zatrzymując na chwilę kciuk. „Rozmawiają o spędzeniu razem weekendu, zanim pogoda się zmieni”.
Wpatrywałam się w tył jego głowy, czekając, aż powie mi, że powiedział im, iż jest zbyt zajęty opiekowaniem się trójką niemowląt.
Gdzie weekend?” zapytałem.
„Tuż nad jeziorem, a może nad wybrzeżem” – powiedział, upijając łyk gorącej kawy. „Nic szalonego. Tylko kilka nocy”.
„Mamy wizytę u pediatry w czwartek rano” – powiedziałam, a mój głos opadł do spokojnego, spokojnego tonu. „To ich półroczna kontrola”.
„Wiem, kiedy jest spotkanie, Shannon” – powiedział, a jego głos napiął się, odstawiając kubek. „Nie potrzebuję lekcji kalendarza”.
Wstał, zaniósł kubek do salonu i zostawił pusty talerz na stole.
O dziesiątej moja mama, Clara, siedziała na podłodze w pokoju dziecięcym, kołnierzyk swetra miała schowany starannie pod brodą i sortowała malutkie skarpetki.
„Wyglądasz, jakbyś nie spała ani godziny, Shannon” – powiedziała, a w jej głosie słychać było ten łagodny, pewny siebie ton, którego zawsze używała, gdy się martwiła.
„Luna wstała o trzeciej, a Bodhi kaszlał” – powiedziałam, składając wyblakły żółty śpiwór. „Czuję się, jakbym była duchem przenoszącym rzeczy z jednego pokoju do drugiego”.
Clara zatrzymała ręce i spojrzała na mnie, marszcząc brwi.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
