„Jestem Lena Hail” – powiedziałam, a woda kapała mi z włosów na podłogę. „Chyba nastąpiła poważna pomyłka. Nie jestem matką. Nie mam dziecka”.
Pani Davies nie wyglądała na zaskoczoną.
Ona po prostu wyglądała na smutną.
Skrzyżowała ramiona.
„Mówisz mi, że nigdy jej wcześniej nie widziałeś?”
„Kogo widziałeś? Nie wiem, o kim mówisz.”
„Była tu cały dzień” – powiedziała pani Davies.
Teraz brzmiała gniewnie.
Zły na mnie. Jakbym był okropnym rodzicem, który kłamie.
„Miała normalny dzień. Poszła na zajęcia, a o 15:30 nikt nie przyszedł. Zadzwoniliśmy pod numer z formularza alarmowego. Zadzwoniliśmy pod twój numer”.
Miałem wrażenie, że znajduję się w koszmarze.
„Jaki formularz? Nigdy żadnego formularza nie wypełniałem.”
„Jest tuż za rogiem” – powiedziała pani Davies.
Ona wskazała.
„Zobacz sam.”
Spojrzałem ponad nią.
W szkole było ciemno. Szafki miały matowy, szarozielony kolor. Pachniało woskiem do podłóg, mokrym deszczem i tym delikatnym, słodkim aromatem jedzenia ze stołówki.
A na końcu sali, na długiej drewnianej ławce, siedziała mała dziewczynka.
Była malutka.
Siedziała zupełnie nieruchomo, z kolanami podciągniętymi do klatki piersiowej. Jej stopy, w małych różowych trampkach, nie dotykały podłogi.
Miała na sobie dżinsy i fioletową kurtkę. Obok niej na ławce leżał plecak. Miał kształt białego królika.
Nie ruszyłem się.
Pani Davies stała za mną, patrzyła na mnie i czekała.
„No dalej” – powiedziała.
Zrobiłem krok.
Moje buty skrzypiały na kafelkach.
Pisk, pisk.
Dźwięk sprawił, że dziewczynka podniosła wzrok. Uniosła głowę. Odwróciła się.
I całe powietrze opuściło moje ciało.
Zatrzymałem się.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
