Wiktoria natychmiast powiedziała: „Proszę nie używać niepotrzebnej siły”.
Ostrzeżenie nic nie dało.
Oficer prowadzący złapał ją za drugie ramię.
Następne kilka sekund minęło szybko.
Wiktorię wyciągnięto z siedzenia kierowcy.
Jej buty szorowały o żwir.
Obrócono ją.
Następnie przycisnęła się do boku swojego pojazdu.
Ból przeszył jej ramię.
Jej ręce były zwrócone do tyłu.
Metalowe kajdanki zacisnęły się wokół jej nadgarstków.
Drugi oficer zacisnął je mocniej.
Wiktoria wzięła oddech.
Ona nie walczyła.
Nie odsunęła się.
Ona nie krzyczała.
Zamiast tego lekko obróciła głowę.
„Czy jesteś pewien, że chcesz kontynuować?”
Oficer prowadzący roześmiał się.
„Nauczysz się czegoś na stacji.”
Jego partner zaśmiał się cicho.
„Ludzie tacy jak ty zawsze myślą, że znają prawo.”
Wiktoria pozostała zupełnie nieruchoma.
„Zatrzymaliście mnie bez podania prawdopodobnej przyczyny, użyliście niepotrzebnej siły i nie wylegitymowaliście się”.
Oficer prowadzący pochylił się bliżej.
„Skończyłeś gadać.”
Wiktoria spojrzała na niego.
„Właściwie mam jeszcze jedną prośbę.”
Przewrócił oczami.
“Co?”
„Mam skute ręce. Czy mógłbyś sięgnąć do prawej kieszeni moich szortów i coś dla mnie wyciągnąć?”
Oficerowie wymienili spojrzenia.
Drugi oficer się roześmiał.
„Co, twój telefon?”
“NIE.”
Oficer prowadzący pokręcił głową.
„Masz tupet.”
Potem sięgnął do jej kieszeni.
Jego palce zamknęły się na małym skórzanym etui.
Wyciągnął go.
Wyglądało zwyczajnie.
Ciemnobrązowa skóra.
Na tyle małe, że mieści się w dłoni.
Policjant otworzył.
I zamarł.
Cały jego wyraz twarzy uległ zmianie.
Pewność siebie zniknęła.
Cała twarz mu odpłynęła.
Jego partner to zauważył.
“Co to jest?”
Oficer prowadzący nie odpowiedział.
Po prostu wpatrywał się w to, co było w środku.
Odznaka.
Oficjalny dowód tożsamości.
I pieczęć Wydziału Spraw Wewnętrznych departamentu.
Wiktoria przyglądała mu się uważnie.
Nic nie powiedziała.
Drugi funkcjonariusz chwycił etui z legitymacją.
Zbadał dokument tożsamości.
Potem spojrzał na Victorię.
A potem wróćmy do odznaki.
Jego ręce zaczęły drżeć.
„Jesteś z Wydziału Spraw Wewnętrznych?”
Wiktoria w końcu odpowiedziała.
“Tak.”
Cisza.
Nagle wiejska droga wydała się o wiele cichsza.
Oficer przełknął ślinę.
„Dlaczego nam nie powiedziałeś?”
Wyraz twarzy Victorii pozostał spokojny.
„Bo chciałem zobaczyć, jak mnie traktujesz, kiedy uważasz, że jestem zwykłym cywilem”.
Żaden z mężczyzn nie odpowiedział.
Wiktoria kontynuowała.
„Odpowiedziałeś na to pytanie.”
Dowódca natychmiast zaczął mocować się z kajdankami.
„Dobra. Zdejmijmy to.”
Odblokował je.
Wiktoria powoli wyciągnęła ręce do przodu.
Drugi oficer zaczął szybko mówić.
„To było nieporozumienie”.
Pierwszy oficer skinął głową.
„Dokładnie. Nie współpracowałeś.”
„Zapytałem, dlaczego mnie zatrzymano.”
„Byłeś trudny.”
„Zapytałem o wasze imiona.”
„Odmawiałeś wykonywania rozkazów.”
„Zapytałem, jaką zbrodnię twoim zdaniem popełniłem.”
Policjant nic nie powiedział.
Wiktoria spojrzała prosto na obu mężczyzn.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
