2400 dolarów.
Zapłata została dokonana na rzecz kliniki położniczej Emmy sześć miesięcy wcześniej.
Za tym kryło się jeszcze kilka płatności.
Emma zmarszczyła brwi.
„Mówiłeś mi, że te wizyty są objęte ubezpieczeniem Ryana.”
Ryan wyglądał na nieswojo.
„Większość z nich taka była.”
“Bardzo?”
„Mój plan ma wysoką franszyzę.”
Emma wpatrywała się w niego.
„Mówiłeś mi, że mamy wszystko pod kontrolą”.
„Tak.”
„Za pieniądze twojej matki?”
Ryan skinął głową.
Emma powoli spojrzała na Patricię.
„Dlaczego nikt mi nie powiedział?”
Patricia uniosła brodę.
„Bo zrobiłbyś wielką aferę przyjmując pomoc.”
Emma ponownie spojrzała na dokumenty.
„Mój lekarz nie rozmawiał ze mną w tej sprawie”.
„Nie” – powiedział cicho Ryan.
Sięgnął do koperty i wyjął kilka wydrukowanych zrzutów ekranu.
To były rozmowy tekstowe.
Ta sama nazwa pojawiała się wielokrotnie.
Marcy.
Rozpoznałem to natychmiast.
Patricia wspominała już wcześniej o Marcy.
Pracowali razem wiele lat wcześniej, gdy Patricia była jeszcze pielęgniarką.
Patricia przeszła na emeryturę sześć lat temu.
Marcy jednak w tym czasie pracowała w klinice położniczej Emmy.
Emma zaczęła czytać.
W ciągu kilku sekund jedna z jej dłoni powędrowała do ust.
„Co to do cholery jest?”
Odwróciłem się do Ryana.
„Co zrobiła twoja matka?”
Nie spuszczał wzroku z Patricii.
„Ona pobiera informacje z karty medycznej Emmy”.
Kilku gości wstrzymało oddech.
Patricia natychmiast zaprotestowała.
„To nie tak się stało.”
Ryan zwrócił się w jej stronę.
„To wyjaśnij to.”
„Zadałem kilka pytań staremu przyjacielowi.”
„Zapytałeś Marcy, ile Emma przytyła.”
Policzki Patricii zarumieniły się.
„Martwiłem się”.
„Pytałeś o jej ciśnienie krwi.”
„Ona jest w ciąży. Ciśnienie krwi ma znaczenie.”
„Zapytałeś, czy przeszła badanie poziomu glukozy we krwi.”
„To też ma znaczenie.”
„Podczas ostatniego USG nawet pytałeś, ile waży dziecko.”
Patricia przestała odpowiadać.
Ryan wskazał na zrzuty ekranu.
„A Marcy ci wszystko opowiedziała.”
Emma wpatrywała się w swoją teściową.
“Jak długo?”
Patricia milczała.
Głos Emmy się podniósł.
„Od jak dawna pytasz o moje nominacje?”
„Nie czytałem twoich zapisów.”
Ryan odpowiedział za nią.
„Od stycznia.”
Emma spojrzała na niego.
Był maj.
Pięć miesięcy.
Powoli usiadła na krześle.
Usiadłem obok niej.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
