Mylnie uznali moje ostatnie pojawienie się za kolejną kapitulację.
Daniel złapał mnie za ramię tak mocno, że nabawiłem się siniaka. „Idź na górę. Spakuj torbę. Ja zdecyduję, kiedy będziesz mógł wrócić do domu”.
Wśród gości rozległ się nerwowy śmiech. Spodziewali się łez.
Zamiast tego otarłam usta białą serwetką, złożyłam ją na pół i się uśmiechnęłam.
Potem wyjąłem telefon.
Pewność siebie Evelyn po raz pierwszy osłabła.
„Do kogo dzwonisz?” zapytała.
Nacisnąłem jeden kontakt.
„Mój prawnik” – powiedziałem. „I twój.”
CZĘŚĆ 2
Dziesięć minut może wydawać się godziną, gdy winna rodzina udaje, że nie panikuje.
Daniel nakazał orkiestrze wznowić grę. Evelyn uniosła kieliszek i oznajmiła, że jestem „niestabilny emocjonalnie”. Jej brat Victor zablokował główne drzwi, a dwóch ochroniarzy podeszło do mnie.
„Usuń ją” – powiedział Daniel.
Podniosłem telefon. „Dotknij mnie, a zarzut napaści stanie się spiskiem”.
Strażnicy się zatrzymali.
Evelyn zaśmiała się za głośno. „Posłuchaj jej. Ona myśli, że jest ważna”.
Zadzwonił dzwonek windy.
Do atrium weszły cztery osoby: moja prawniczka, Naomi Reed, dwóch prawników z Blackwood Capital i federalny śledczy Marcus Hale. Za nimi szedł doręczyciel, niosąc gruby plik kopert.
Rozmowa urwała się natychmiast.
Naomi podeszła do mnie pierwsza. „Jesteś ranny?”
“Nic mi nie jest.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
