Elaine spojrzała ze zdjęć na syna.
„Grant, co to jest?”
Jego wyraz twarzy stwardniał.
Mówiłem ci. Zrobiłem to dla nas.
O mało się nie roześmiałem z absurdalności tych słów. Próbował zrzucić na mnie winę za nieprawidłowości finansowe, a mimo to wciąż mówił tak, jakby zdrada była aktem lojalności.
„Nie ma nas. Próbowałeś mnie wrobić.”
Grant podszedł bliżej, zniżając głos, jakby wciąż mógł przekształcić sytuację w prywatny małżeński spór. Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, drzwi butiku ponownie się otworzyły.
Richard Vale wszedł bez krawata, z opanowanym gniewem. Wszyscy pracownicy instynktownie odsunęli się na bok, gdy przeszedł przez halę sprzedaży i zatrzymał się przed Elaine.
„Upokorzyłeś mojego najlepszego operatora na oczach klientów”.
Elaine natychmiast się wyprostowała.
„Ona jest moją synową.”
Wyraz twarzy Richarda się nie zmienił.
„Ona jest moją pracownicą. I w przeciwieństwie do twojego syna, zasłużyła na swoje stanowisko”.
Te słowa zdawały się uderzać Elaine mocniej niż cokolwiek innego tego ranka. Przez lata wierzyła, że rodzinne koneksje dają Grantowi autorytet, a moją pracę traktowała jako coś tymczasowego i zastępowalnego.
Richard zwrócił się do Grant i zapytał radczynię prawną o stan śledztwa. Potwierdziła, że jego dostęp został zawieszony, a dokumentacja finansowa jest już zabezpieczona do formalnego przeglądu.
Grant próbował argumentować, że płatności dla dostawców zostały źle zrozumiane. Kuzyn powiązany z firmą-słupem szybko się w to włączył, twierdząc, że umowa była jedynie błędem księgowym.
Radca prawny położył na ladzie kilka faktur.
„To nie są błędy”.
Kuzyn przestał mówić.
Richard spojrzał na Granta po raz ostatni.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
