Eric wyglądał na szczerze zdezorientowanego pytaniem.

“My?”

Następnie wskazał na salon.

„Możesz wziąć kanapę. Ja będę spał w pokoju gościnnym.”

Przez kilka sekund nie mogłem mówić.

Diane pojawiła się za nim.

„Dobra żona rozumie, że rodzina wymaga poświęceń”.

Spojrzałam na nią, a potem z powrotem na męża.

„Oczekujesz, że będę spał na własnej kanapie, podczas gdy twoi rodzice będą spać w moim pokoju?”

Twarz Erica stwardniała.

„Nie rób z tego kłopotu. To moi rodzice.”

„A ja jestem twoją żoną.”

„To zacznij się tak zachowywać.”

Coś we mnie całkowicie znieruchomiało.

Nie krzyczałem.

Nie kłóciłem się.

Poszedłem do sypialni, wyciągnąłem walizkę z szafy i zacząłem się pakować.

Eric oparł się o drzwi i roześmiał się.

„Serio? Wpadasz z tego powodu w furię?”

“NIE.”

Złożyłam inną sukienkę i umieściłam ją w środku.

„Wychodzę.”

Diane uśmiechnęła się złośliwie.

„Wrócisz jutro.”

Zapiąłem walizkę.

“Może.”

Nikt z nich nie wiedział, że kupiłam to mieszkanie dwa lata przed ślubem z Ericiem.

Jego nazwisko nigdy nie zostało dodane do aktu.

Trzy miesiące wcześniej, po tym jak Diane zaczęła wygłaszać uwagi na temat tego, że „nasza nieruchomość” powinna w przyszłości pomóc utrzymać całą rodzinę, po cichu spotkałem się z prawnikiem specjalizującym się w nieruchomościach.

Nazywała się Natalie Shaw.

A dokumenty, których potrzebowałem, były już przygotowane.

Wyszedłem z apartamentu niosąc jedną walizkę.

Eric zawołał za mną.

„Baw się dobrze swoim małym dramatem.”

Uśmiechnąłem się, nie odwracając się.

Planowałem.

Część 2

Następnego ranka wynająłem umeblowane mieszkanie po drugiej stronie miasta na trzydzieści dni.

Potem zadzwoniłem do Natalie.

„Jestem gotowy.”

Zapadła krótka cisza.