„Czy będę miała dziecko?”
Przyciągnąłem ją do siebie.
„Nie. Zaszła pomyłka.”
Zgodnie z regulaminem szpitala, musieli skontaktować się zarówno z pracownikiem socjalnym, jak i drugim opiekunem prawnym Sophie. Danielowi nie pozwolono wrócić do pokoju.
Eric przybył trzydzieści minut później.
Wszedł przez drzwi tak szybko, że ochroniarz poszedł za nim korytarzem. Daniel wstał, gdy go zobaczył.
„Co się stało?” zapytał Eric.
Daniel uniósł obie ręce. „Niech lekarz wyjaśni”.
Eric wyjrzał przez okno i zobaczył Sophie płaczącą wtuloną w moje ramię. Potem zauważył pracownicę socjalną siedzącą przy jej łóżku.
Jego wyraz twarzy uległ zmianie.
“NIE.”
„Eric—”
„Mieszkasz w tym samym domu co ona.”
Daniel cofnął się, jakby został uderzony.
„Nigdy nie zrobiłem Sophie krzywdy.”
Eric wskazał na niego.
„Aresztujcie go.”
Pielęgniarka odsunęła zasłonę, ale Sophie już usłyszała.
Wyślizgnęła się z moich ramion i pobiegła w stronę drzwi.
„Tato, przestań!”
Eric próbował wejść. Ochroniarz zablokował mu drogę, podczas gdy pracownik socjalny odprowadzał Sophie z powrotem.
Daniel stał nieruchomo na korytarzu.
Sophie przycisnęła obie dłonie do szyby.
„On nic nie zrobił!”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
