Wziąłem długopis.
Vivian zaśmiała się cicho. „Spójrz na nią. W końcu posłuszna”.
Marcus nachylił się bliżej. „Wyjdziesz z niczym, Noro. Bez domu, samochodu, pieniędzy. Powinnaś być bardziej przydatna”.
Złożyłam swój podpis pewną ręką.
Nie dlatego, że zostałem pokonany.
Ponieważ czekałam, aż o to zapyta.
W chwili, gdy tusz wysechł, Marcus się uśmiechnął. Vivian powoli wstała, zachwycona moim milczeniem.
„Spakuj wszystkie tanie ubrania, jakie masz” – powiedziała. „Kogo myślisz, że straszysz? Jeśli wyjdziesz z tego domu, skończysz żebrząc na ulicy”.
Wstałem, chwiejąc się, i zapiąłem płaszcz. Policzek palił. Gorączka szalała. Ale mój głos był na tyle spokojny, że zamroził cały pokój.
„Nie będę na ulicy” – powiedziałem, patrząc Vivian prosto w oczy. „Ale ty będziesz… bo jestem właścicielem tego domu, a twoja eksmisja zaczyna się teraz”.
Po raz pierwszy odkąd poślubiłam jej syna, uśmiech Vivian zniknął.
Marcus mrugnął. „Co powiedziałeś?”
Sięgnąłem do kieszeni płaszcza i wyciągnąłem kolejną teczkę.
Tym razem nie były to papiery rozwodowe.
To był czyn.
Część 2
Marcus wyrwał mi teczkę z ręki, a na jego twarzy malowało się niedowierzanie przeradzające się w wściekłość.
„To jest fałszywe.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
