„Dwa dzieci.”
„Bliźnięta?”
„Bliźnięta.”
Patrzyliśmy na ekran, a potem wybuchnęliśmy śmiechem.
W drodze do domu Daniel zaczął wyliczać wszystko, czego będziemy potrzebować.
„Dwa łóżeczka. Dwa foteliki samochodowe. Dwa razy więcej pieluch. Dwa fundusze na studia.”
Zaśmiałam się.
„I większy ekspres do kawy” — dodał.
Wierzyłam, że właśnie zaczynamy życie, o którym zawsze marzyliśmy — pierwsze kroki, przedstawienia w szkole, wakacje, ukończenie szkoły, śluby, a może nawet wnuki.
Nie wiedziałam, że Danielowi zostało znacznie mniej czasu, niż którekolwiek z nas przypuszczało.
A on już o tym wiedział.
Znaki, których nie zauważyłam
Daniel zawsze był tym spokojnym. Kiedy się czymś martwiłam, przypominał mi, że wspólnie ze wszystkim sobie poradzimy.
Ale podczas mojej ciąży zaczęłam zauważać zmiany.
Szybko się męczył. Czasami bledła mu twarz. Przestał prowadzić samochód i pozwalał swojej mamie, Carol, wozić nas na wizyty.
Za każdym razem, gdy pytałam, czy wszystko w porządku, uśmiechał się.
„Wszystko dobrze.”
Carol chyba zauważała więcej niż ja.
Pewnego popołudnia Daniel nagle chwycił się krzesła podczas malowania pokoju dziecięcego. Carol spojrzała na niego z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłam zrozumieć.
Później znalazłam go siedzącego samotnie w samochodzie z dokumentami na kolanach. Kiedy mnie zobaczył, szybko je schował.
„Dokumenty z pracy” — powiedział.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
