Tuż po tym, jak mój chłopak się oświadczył, moja najlepsza przyjaciółka zadzwoniła w środku nocy i szepnęła: „Nie ufaj mu” – Historia dnia

W domu cisza nas otulała. Leżąc w łóżku, Jason zwrócił się do mnie: „Co Brooke o mnie powiedziała?”

Zawahałam się, słowa utknęły mi w gardle. „Powiedziała, że ​​nie jesteś dla mnie odpowiedni”.

Nie zareagował. „A co o tym myślisz?”

„Powiedziałem jej, że to nieprawda” – dodałem szybko. „Uważam, że jesteś idealna”.

Przyciągnął mnie do siebie. „Może po prostu jest zazdrosna”.

Skinąłem głową, ale dręczyła mnie drobna myśl. A co, jeśli miał rację?

Za każdym razem, gdy potem widziałem Brooke, czułem się, jakbym wchodził w burzę. Nieważne, co mówiłem – czy to było coś dobrego, czy złego o Jasonie – ona zawsze znajdowała sposób, żeby to przekręcić.

Z każdej historii robiła dowód na to, że to Jason jest złoczyńcą. To było wyczerpujące.

Pewnego popołudnia nie mogłam już wytrzymać. Usiadłam na kanapie z Jasonem, a mój głos drżał. „Nie rozumiem, dlaczego Brooke nie może po prostu cieszyć się naszym szczęściem”.

Jason nie wyglądał na zaskoczonego. „Może po prostu jest taką osobą. Jest samotną matką. Może zazdrości, że masz dobry związek, podczas gdy ona jest sama”.

Przygryzłam wargę. „Nigdy o tym tak nie myślałam”.

„Poza tym ma jeszcze dziecko” – dodał.

Jego słowa sprawiły, że poczułam się nieswojo. Sposób, w jaki powiedział „dzieciak do tego” wydawał się nie na miejscu. Ale wiedziałam, że on też jest sfrustrowany. W końcu Brooke dała mi jasno do zrozumienia, że ​​go nie lubi.

„Może masz rację” – powiedziałem. „Po prostu mam tego dość”.

„To przestań z nią rozmawiać” – powiedział Jason.

Zawahałem się. „Może powinienem”.

„Zobaczysz” – powiedział, obejmując mnie. „Poczujesz się o wiele lepiej”.

Pogłaskał mnie po włosach. „Szczerze mówiąc, nigdy nie sądziłem, że Brooke jest dla ciebie dobrą przyjaciółką.”

Nie musiałem nawet świadomie starać się przestać rozmawiać z Brooke. Stało się to samo.

Każdy nieodebrany SMS, każde zignorowane połączenie powoli budowały między nami mur. W ciągu kilku tygodni nasza komunikacja zmalała do zera.

Gdyby nie Jason, nie wiem, jak poradziłbym sobie ze stratą mojego najlepszego przyjaciela.

Kiedy odczuwałam ból nieobecności Brooke’a, on był przy mnie z ciepłym uściskiem, dobrym słowem albo czymś, co odwracało moją uwagę. Sprawił, że czułam się bezpiecznie i kurczowo trzymałam się tego uczucia.