Odezwał się trzeci głos. Marcus Bell, nasz konsultant ślubny i najstarszy przyjaciel Ethana.
„Łódź już przeszła przegląd” – powiedział Marcus. „Przewód paliwowy pęknie wystarczająco daleko od brzegu. Wszyscy wiedzą, że Claire nie umie pływać”.
Vivian zaśmiała się. „Tragiczne wdowieństwo pasuje mojemu synowi”.
Przycisnąłem telefon do wąskiego otworu i nagrałem każde słowo.
Potem Ethan powiedział coś gorszego.
„Jej ojciec zbudował to imperium oprogramowania medycznego, ale teraz kontroluje je Claire. Jutro poślubię dwieście milionów dolarów. Do jesieni ją pochowam”.
Moja ręka zadrżała raz. Tylko raz.
Po cichu wziąłem płaszcz, wyszedłem na zewnątrz i siedziałem w samochodzie, czekając, aż mój oddech się uspokoi.
Wierzyli, że jestem sam. Wierzyli, że mój zmarły ojciec zostawił mi majątek bez mądrości. Nie wiedzieli, że spędziłem sześć lat ścigając oszustwa korporacyjne, zanim dołączyłem do rodzinnej firmy. Nie wiedzieli, że system bezpieczeństwa w domu należał do firmy, którą potajemnie przejąłem trzy miesiące wcześniej.
I z pewnością nie wiedzieli, że każdy mikrofon w gabinecie Vivian już przesyłał dane na mój prywatny serwer.
Żal nauczył mnie cierpliwości, a prawo czegoś chłodniejszego: nigdy nie stawiaj czoła spiskowi, dopóki nie zdobędziesz dowodów, świadków i wyjścia. Teraz miałem już to wszystko.
Zadzwoniłem do jednej osoby.
„Danielu” – szepnąłem – „włącz plan awaryjny”.
Mój szef ochrony zamilkł. „Ślub?”
„Nie będzie ani jednego.”
CZĘŚĆ 2
O siódmej rano następnego dnia założyłam suknię ślubną.
Nie dlatego, że zamierzałam poślubić Ethana, ale dlatego, że aroganccy ludzie ujawniają najwięcej, gdy uważają, że ich zwycięstwo jest całkowite.
Moja druhna, Lena, spojrzała na mnie w lustrze. „Naprawdę idziesz na dół?”
“Tak.”
„Stanąć z nim twarzą w twarz?”
„Aby pozwolić mu wystąpić”.
Ceremonia odbywała się w posiadłości rodziny Hale. Goście wypełnili ogród, a Vivian przyjmowała komplementy niczym królowa.
Ethan wszedł do mojej garderoby bez pukania.
„Wyglądasz niesamowicie” – powiedział i pocałował mnie w czoło.
Uśmiechnęłam się. „Czy wyglądam na wystarczająco drogą?”
Jego wyraz twarzy zmienił się.
Potem otrząsnął się. „Zdenerwowany?”
„Już nie.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
