Ona się zaśmiała.

„Słyszę to częściej, niż myślisz.”

Kiedy mój lekarz pozwolił mi wracać do zdrowia w domu, poczułem, że dostałem drugą szansę.

Nie mogłem się doczekać, aż znów będę mógł ćwiczyć.

Nie mogłam się doczekać, aż kupię ubrania, bo mi się podobały, zamiast dobierać je do sylwetki.

Najbardziej chciałem wrócić do domu i świętować z Geraldem.

Tego ranka napisał do mnie SMS-a.

„Nie mogę się doczekać, aż wrócisz do domu”.

“Kocham cię.”

Uśmiechnąłem się do ekranu.

Droga do domu wydawała się krótsza niż zwykle.

Większość czasu spędziłem wyobrażając sobie drobne rzeczy, dzięki którym w końcu stałoby się łatwiej.

Gdy dotarliśmy do domu, Gerald wniósł moją torbę podróżną do środka, a ja ostrożnie szłam za nim.

Dom.

Uśmiechnąłem się.

„Tak miło jest wrócić.”

Gerald zamknął drzwi wejściowe.

„Musimy porozmawiać.”

Coś w jego głosie mnie zatrzymało.

Odwróciłem się.

„O czym?”

„Usiądź.”

Poszłam za nim do jadalni, nadal poruszając się ostrożnie, ponieważ bolała mnie klatka piersiowa.

Wysunął krzesło.

Podziękowałem mu automatycznie zanim usiadłem.

Potem usiadł na krześle naprzeciwko mnie.

Złożył ramiona.

Nie uśmiechał się.

Po kilku niezręcznych sekundach przerwałem ciszę.

„Denerwujesz mnie.”

Wyciągnął telefon, odblokował go i przesunął po stole.

Na ekranie wyświetlano obraz kliniki chirurgii plastycznej.

Przywracanie włosów.

Konturowanie żuchwy.

Liposukcja.

Licówki dentystyczne.

Zmarszczyłem brwi.

„Na co patrzę?”

Odchylił się do tyłu.

„Myślałem.”

„O chirurgii plastycznej?”

„O sprawiedliwości.”

Spojrzałam na niego.

„Co to znaczy?”

„Wydałeś 5000 dolarów z naszych rodzinnych oszczędności.”

Mrugnęłam.

„Zgodziliśmy się co do tego”.

„Tak.”

“Więc?”

„Myślę, że sprawiedliwe będzie, jeśli ja też coś dostanę.”

Zaśmiałem się, bo założyłem, że żartuje.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!