Jej ręka oderwała się od mojego ramienia. „To podróbka”.
Potem rozległ się głos Daniela: „A co ze służącą?”
Vanessa zbladła.
Ponownie kliknąłem pilota. Na ekranie pojawiły się e-maile. Sfałszowane dokumenty. Przelewy bankowe. Nazwisko przekupionego lekarza. Podpis Pierce’a.
Członkowie zarządu wstali. Goście szeptali. Matka Vanessy ściskała perły.
„Wrobiłeś mnie” – syknęła Vanessa.
„Nie” – powiedziałem. „Usiadłem. Pokazałeś mi, kim jesteś”.
Wskazała na Klarę, która stała w drzwiach w prostej czarnej sukience, drżąc, ale nieugiętą. „Ta służąca cię otruła!”
Zablokowałem koła mojego krzesła.
Potem wstałem.
W pokoju zapadła kompletna cisza.
Vanessa zatoczyła się do tyłu, jakbym zmartwychwstał. Daniel upuścił szklankę. Pierce wyszeptał: „O Boże”.
Powoli szedłem w stronę Vanessy.
„Mój kręgosłup nigdy nie został złamany” – powiedziałem. „Ale twój plan już tak”.
Policja weszła bocznymi drzwiami. Mój adwokat poszedł za nim, niosąc teczkę na tyle grubą, że można by ich w niej zakopać.
„Vanesso Cross” – powiedział – „jesteś wymieniona w pozwie cywilnym o oszustwo, w pozwie karnym za spisek, usiłowanie wyzysku finansowego, przekupstwo i fałszerstwo”.
Daniel próbował uciec. Ochrona zatrzymała go, zanim dotarł do holu.
Pierce zaczął płakać, zanim jeszcze policjanci go dotknęli.
Vanessa spojrzała na mnie, jej twarz zniknęła całkowicie. „Adrian, proszę. Damy radę to naprawić”.
Zdjąłem pierścionek zaręczynowy z jej drżącego palca.
„Już to zrobiliśmy.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
