„Wszystko, co wiedziałem jako dziecko”.
„Wygląda na to, że Austin wiedział, co robi”.
„Mój tata tłumaczył mi zasady kar, bo mama ich nie rozumie”.
Spojrzałem na nią.
“Naprawdę?”
Marcus się roześmiał.
„Wygląda na to, że Austin wiedział, co robi”.
Kelly się uśmiechnęła.
Wyciągnął marker z kieszeni.
Wtedy Marcus wskazał na piłkę nożną.
“Czy mogę to zobaczyć?”
Podała mu to.
Wyciągnął marker z kieszeni.
„Zwykle po prostu podpisuję się swoim imieniem i nazwiskiem.”
Potem spojrzał na mnie.
Napisał pod swoim podpisem.
„Jak się pisze Austin?”
Ścisnęło mnie w gardle.
“AUSTIN.”
Napisał pod swoim podpisem.
Następnie oddał piłkę.
Kelly to przeczytała.
Dwukrotnie narysowała imię Austina, po czym ponownie przytuliła piłkę.
Kelly i Austin — kibicujcie razem.
Dwukrotnie narysowała imię Austina, po czym ponownie przytuliła piłkę.
Jej usta zaczęły drżeć.
Potem zaczęła płakać.
Całkowicie ośmioletnie dziecko płacze.
“Dobre łzy.”
Marcus na chwilę wpadł w panikę.
“Dobre łzy?”
Kelly skinęła głową.
“Dobre łzy.”
Ja też płakałam.
“Dziękuję.”
„Właściwie, jeśli mama się zgodzi, to mam jeszcze jedno pytanie”.
Marcus się uśmiechnął.
„Właściwie, jeśli mama się zgodzi, to mam jeszcze jedno pytanie”.
Kelly otarła policzki.
“Co?”
„Chcesz poczekać przy tunelu i poczekać na przedstawienie?”
Otworzyła szeroko usta.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
