Nikt nie wiwatował.

To w pewnym sensie pogorszyło sprawę.

Słychać było jedynie szuranie jej chłopaka wstającego, szelest jej stroju i ogromne zażenowanie ludzi udających, że się na nią nie gapią, podczas gdy oni się gapili.

Następnie mężczyzna ubrany w koszulkę polo zaniósł niebieskie pudełko Mii.

Część 3:

Uklęknął, aż jego oczy znalazły się na wysokości jej oczu.

Cześć, Mia.

Spojrzała na mnie ze zdziwieniem.

„Skąd znasz moje imię?”

Uśmiechnął się delikatnie.

„Twoja mama wspomniała o tym, kiedy się meldowałeś.”

Miałem.

Przeprosiłem, bo myślałem, że zwlekam za długo.

„Mamy coś, co naprawdę do ciebie należy” – powiedział.

Podał jej mniejsze niebieskie pudełko przewiązane srebrną wstążką.

Mia powoli je otworzyła.

W środku znajdował się pluszowy żółw morski w malutkich okularach przeciwsłonecznych, dwa bony na desery, karta sesji zdjęciowej i laminowana plakietka z napisem: Bohater basenu.

Ale pod tym wszystkim znajdowała się ręcznie napisana kartka.

Mia ostrożnie go wyciągnęła.

Wnętrze wypełniały różne wiadomości.

Witamy ponownie w świecie dzieci.

„Twoja kula armatnia umiliła mi poranek.”

„Zachowaliśmy dla ciebie najciemniejszy parasol.”

„Smoothie truskawkowe są lepsze z bitą śmietaną. Chodź do mnie.”

„Płyń dalej, dzielna dziewczyno.”

Spojrzałem w górę.

Młody mężczyzna z baru serwującego smoothie pomachał.

Ratownik się uśmiechnął.

Gospodyni stojąca przy stanowisku z ręcznikami ocierała oczy wierzchem nadgarstka.

Ścisnęło mnie w gardle.

Menedżer stał obok mnie.

„Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, co powiem” – powiedział.

Pokręciłem głową.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!