„W takim razie jeszcze nie.”
Znaleźliśmy dwa idealne leżaki przy płytkim końcu basenu, pod dużym parasolem.
Przypięłam ręczniki dokładnie tak, jak pokazała mi obsługa. Potem wygładziłam ręcznik Mii dwa razy, bo lubiła, żeby wszystko było schludne.
Prawda była taka, że choroba odebrała jej dużą część kontroli.
Oddałem jej więc kontrolę, gdzie tylko mogłem.
Przez następne trzydzieści minut Mia była po prostu dzieckiem.
Unosiła się na wodzie w różowych goglach. Śmiała się za każdym razem, gdy mała fala ochlapała jej twarz. Bawiła się wodą, jakby nigdy w życiu nie wymiotowała.
„Bardzo mi się tu podoba, mamo” – powiedziała.
Szybko odwróciłam wzrok, bo nie chciałam, żeby zobaczyła, że płaczę za okularami przeciwsłonecznymi.
To proste zdanie znaczyło wszystko.
Po wszystkim, co przeszła, w końcu była szczęśliwa.
Następnie spojrzała na bar z koktajlami.
„Czy możemy dostać koktajle?”
Uśmiechnąłem się.
“Oczywiście.”
„Szybko to zrobimy” – powiedziałem jej.
Nie było nas około piętnastu minut.
Może mniej.
Kiedy wróciliśmy, nasze krzesła były zajęte.
Na początku myślałem, że popełniłem błąd.
Może przypiąłem niewłaściwe krzesła.
Być może źle zrozumiałem zasady.
Ale potem zobaczyłem nasze ręczniki.
Znajdowały się w pobliskim koszu na śmieci.
Poczułem ucisk w żołądku.
Kobieta w białym, designerskim kostiumie kąpielowym rozciągnęła się na moim leżaku. Jej okulary przeciwsłoneczne idealnie leżały na ułożonych włosach, a ona sama wyglądała na całkowicie wygodną.
Mężczyzna, który wyglądał na jej chłopaka, siedział na krześle Mii i wpatrywał się w telefon, jakby nic innego nie istniało.
Mia przestała chodzić.
Jej palce zacisnęły się na kubku z koktajlem.
“Mama?”
Spojrzałem na nią.
„To… nasze miejsce.”
Serce mi się ścisnęło.
„Wiem, kochanie.”
Zmusiłem się do zachowania spokoju.
„Pozwól mi się tym zająć.”
Podszedłem do kobiety.
„Przepraszam” – powiedziałem grzecznie. „To były nasze zarezerwowane krzesła”.
Kobieta nawet nie podniosła wzroku.
„Stanowisko „rezerwacja” nic nie znaczy, jeśli w nim nie siedzisz.”
Mrugnęłam.
„Nie było nas przez dziesięć minut.”
„To nie mój problem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
