Sędzia zapoznał się z moją dokumentacją medyczną. „Z raportów wynika, że był pan w pełni świadomy, poczytalny i zdawał sobie sprawę z każdego ryzyka”.
„Ci lekarze byli opłacani” – wtrącił Michaił. „Nasza matka jest bogata. Może kupić dowolny raport, jaki zechce”.
Sędzia rzucił mu ostrzegawcze spojrzenie. „Będziesz się odzywał tylko wtedy, gdy zostaniesz o to zapytany”.
Następnie stanął prawnik Silvii. „Pani Mileva, pani mąż zmarł czterdzieści sześć lat temu. Nigdy nie wyszła pani ponownie za mąż. Jak pani wytłumaczy to dziecko?”
W pokoju rozległ się szmer. Przytuliłem Emilię nieco mocniej. „Jestem gotów wszystko wyjaśnić” – powiedziałem – „ale dopiero wtedy, gdy pojawi się druga osoba zaangażowana w tę historię”.
„Jaka inna osoba?” zapytał sędzia.
Spojrzałam na drzwi. Nadal były zamknięte. Obiecał, że przyjdzie rano, a po czterdziestu minutach przesłuchania jego miejsce wciąż było puste. Po raz pierwszy od rana strach ścisnął mi serce. Czy moje dzieci zrobiły coś, żeby go powstrzymać? Czy zmienił zdanie?
Adwokat Silvii położył na stole zdjęcie – pogrzeb mojego męża Georgiego, mnie, trzydziestotrzyletnią, ubraną na czarno, stojącą przy zamkniętej trumnie. „Pani Mileva, czy twierdzi pani, że ojcem tego noworodka jest mężczyzna pochowany prawie pół wieku temu?”
Silvia odwróciła się do mnie przerażona. „Mówisz o tacie?”
Nie odpowiedziałem.
Drzwi się otwierają
W tym samym momencie drzwi sali sądowej otworzyły się na tyle głośno, że Emilia się obudziła. Wszyscy się odwrócili. Silvia zamarła. Michaił powoli wstał. Nawet sędzia podniósł wzrok.
W drzwiach stał mężczyzna – wysoki, szczupły, o siwych włosach, w luźnym ciemnym garniturze, ze skórzaną teczką w jednej ręce i laską w drugiej. Wyglądał na co najmniej osiemdziesiąt lat. Ale kiedy nasze oczy się spotkały, nie dostrzegłam jego wieku. Zobaczyłam chłopaka, którego znałam ponad pięćdziesiąt lat temu.
„Todor” – szepnąłem.
„Dzień dobry, Eleno” – powiedział. Jego głos zmienił się z biegiem lat – stał się głębszy, cichszy – ale rozpoznałabym go wszędzie.
Todor Stoyanov. Moja pierwsza miłość. Chłopak, który czekał na mnie po szkole w Wielkim Tyrnowie, który przynosił mi dzikie stokrotki, bo wiedział, że nienawidzę róż. Chłopak, z którym kiedyś wyobrażałam sobie całe życie – mały domek nad rzeką Jantrą, pies na podwórku, dzieci biegające boso przez całe lato.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
