Pod koniec, w połowie deseru, Ryan spróbował brzmieć swobodnie.

“Więc…”

Spojrzałem na niego.

“Co?”

„Jaka jest sytuacja z George’em?”

Uśmiechnąłem się.

„Wiedziałem, że w końcu tu dotrzemy”.

Vanessa wybuchnęła śmiechem.

„Cała rodzina rozmawiała o tym zdjęciu”.

„George jest wspaniałym przyjacielem.”

Ryan uniósł brwi.

“To wszystko?”

Oparłem się na krześle.

„Ryan, mam sześćdziesiąt siedem lat.”

Już wiedział, do czego to zmierza.

„Jeśli cokolwiek wyjdzie poza przyjaźń, obiecuję, że nie będę składał wniosku do twojej akceptacji”.

Vanessa śmiała się tak głośno, że prawie upuściła widelec.

Ryan zakrył twarz.

„Dobra! Dobra. Najwyraźniej Europa sprawiła, że ​​stałeś się zadziorny.”

„Ta wersja mnie istniała zawsze”.

Zjadłem kolejny kęs ciasta.

„Ona po prostu była zajęta pieczeniem.”

Później, gdy szykowali się do wyjścia, Vanessa mnie przytuliła.

Nie był to szybki, obowiązkowy uścisk, którym mnie zazwyczaj obdarowywała.

Prawdziwy.

„Dziękuję za kolację, Tereso.”

Słysząc, jak mówi moje prawdziwe imię, poczułem zaskakująco wiele znaczących odczuć.

Pełen szacunku.

„Wróć wkrótce.”

Uśmiechnąłem się.

„Nie potrzeba urlopu”.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!