Karol Vale.
„Widziała umowę licencyjną”.
„Ona jest moją córką.”
„Ona chciała nas ujawnić”.
Zrobiło mi się zimno.
Potem odezwał się trzeci głos.
Głos Rachel.
„Oboje musicie mówić ciszej. Jeśli Claire dowie się, co się dziś wieczorem wydarzyło, nikt z nas nie przeżyje śledztwa”.
Spojrzałem na nią.
Cofnęła się.
Na nagraniu mój ojciec powiedział: „Rachel, zniszcz oryginał”.
Mój puls zwolnił.
Świat skurczył się do jej twarzy.
„Byłeś tam” – powiedziałem.
Usta Rachel się rozchyliły.
„Claire, to nagranie nie jest tym, co myślisz.”
Na dole rozległ się strzał.
Ludzie krzyczeli.
Marcus wepchnął Ethana w ręce policjanta i pobiegł w stronę klatki schodowej.
Potem padł drugi strzał.
Potem zgasły światła na sali balowej.
Korytarz zalało czerwone światło lamp awaryjnych.
Rachel złapała mnie za rękę.
„Musimy się ruszyć.”
Odsunąłem się.
„Kto oddał strzał?”
“Nie wiem.”
„O kim mówili na tym nagraniu?”
„Nie teraz.”
„Czy wypadek mojego ojca był wypadkiem?”
„Claire—”
„Odpowiedz mi.”
Na wschodnich schodach rozległ się odgłos kroków.
Marcus krzyknął z dołu.
„Zamknij drzwi!”
Policjant zamknął drzwi pokoju 214 i przekręcił zasuwę.
Ktoś uderzył w drugą stronę.
Raz.
Dwa razy.
Drewniana rama zadrżała.
Sloane potknęła się i cofnęła.
Ethan się uśmiechnął.
Nawet w kajdankach.
Nawet gdy oficer trzymał go za ramię.
Uśmiechnął się do Rachel.
„Powinieneś był jej powiedzieć wcześniej.”
Rachel sięgnęła do torebki.
Policjant podniósł broń.
„Ręce tam, gdzie mogę je widzieć.”
Zamarła.
Powoli wyjęła mały mosiężny kluczyk.
Dołączona była metka z wytłoczonym logo Bennett Creative.
Stare logo mojego ojca.
„Co to otwiera?” – zapytałem.
Rachel spojrzała na balkon.
Potem drzwi zatrzęsły się pod wpływem kolejnego gwałtownego uderzenia.
W końcu na mnie spojrzała.
„Archiwum, o którym twój ojciec powiedział wszystkim, że zostało zniszczone.”
Kolejny cios roztrzaskał ramę.
„Gdzie to jest?”
„Pod Bellweatherem”.
Spojrzałem na nią.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
